brandenburg

mop

2011-09-08T06:09:00.000-07:00

Jakob oefent met humor. Dat wil zeggen: moppen. Hij oefent met de intonatie en de punchline, ... allemaal nuttige vaardigheden in het neurotypische leven. Hij schrijft ze ook op.

Hanneslala

2011-07-31T10:53:00.000-07:00

In het septembernummer van Kristal zal op de achterpagina onderstaande Hanneslala worden afgedrukt. De illustraties moet ik nog maken.

plaatje 1 Hannes (in bed met zijn moeder): 'Mamma, zal ik een vies woord in je oor fluisteren?'

plaatje 2 Hannes: 'Oen! ... Shit! ...'

plaatje 3 Hannes: 'Kut!'

plaatje 4 Hannes: 'Maar dat is wel een heel vies woord.'

kleurplaat

2011-07-22T06:03:00.000-07:00

rebussenmaker

2011-07-21T00:43:00.001-07:00

praten

2011-07-20T23:50:00.000-07:00

Jakobs zwemjuf vertelde me gisteren dat ze ontdekt had dat Jakob kon praten. Ze vond dat een bijzondere ontdekking, want toen ze Jakobs zwemles overnam van A, zijn vorige zwemjuf, had A gezegd dat ze eigenlijk niet wist of Jakob kon praten.

Ja, Jakob kan praten! Zoals vanmorgen bijvoorbeeld.

ik: "Jakob, wil je je croissant hier, of zal ik 'm brengen?"
J: "Ik wil 'm hier."
ik: "Ach nee, ik leg 'm toch hier op een bordje, ander krijgen we allemaal kruimels op de bank."
J: "Maar ik wil 'm hier!"
ik: "Sorry. Ik ben van gedachte veranderd."
J: "Ooooh! Dat is niet eerlijk! Ik mocht kiezen!"
ik: "Ja, dat is zo; maar ik heb bedacht dat het een slecht idee was om de croissant daarheen te willen brengen. Een slechte keuze dus."
J: "Dan moet je me niet laten kiezen."
ik: "Nee, daar heb je gelijk in. Dat was ondoordacht van mij. Ik wil dat je je croissant hier opeet en niet op de bank."
J: "Waarom doe je zulke dingen?"
ik: "Ja, dat is onhandig."
J: "Je moet niet onhandig zijn."
ik: "Nee."

je dochter

2011-06-27T11:01:00.000-07:00

Jakob is nog niet echt in staat om zelfstandig vriendschappen aan te knopen met de leeftijdgenoten. Hij is er intelligent genoeg voor, maar helaas te langzaam. Tempo is nogal een buitensluitend fenomeen, helaas. Hij is meestal te traag voor de competitieve snel bewegende jongens en voor de pre-puberende sociaal vaardige meisjes. Nou ja, dat komt wel.

Jakob speelt daarom graag met Lucie, die daar soms wel tijd voor neemt, tenminste, als ze niet weer weg moet om met één van haar vriendinnen te spelen. Dan rent Jakob hen wel eens achterna om te vragen: 'mag ik meedoen?', maar meestal komt daarvan niet zo veel terecht, van dat meedoen.

Ongetwijfeld is Jakob zich bewust dat hij op een of andere manier niet de juiste vaardigheden heeft om leeftijdgenoten in spel aan zich te binden. Maar het lijkt ook alsof hij voelt dat veel leeftijdgenoten om hem heen desondanks wel van hem houden. Het lijkt gelukkig dat hij zichzelf niks kwalijk neemt. Het slaat natuurlijk nergens op, maar ik meen dit allemaal te kunnen opmaken uit Jakobs vraag aan mij, terwijl hij alleen in bad zit, en wacht op Lucie, die nog met Louise aan het spelen is; 'waar is je dochter?' vroeg hij.

strengaaps

2011-06-22T11:40:00.000-07:00

Lucie bracht een klassenfoto mee naar huis. Allemaal kinderen die ik nog nooit had gezien. Lucie zit in de klas met kinderen waar zij en ik eigenlijk nooit eerder op gelet hadden. Lucie zit in de bovenbouw; ze gaat zelfstandig naar huis en met de meeste kinderen - pubers, zeg maar - uit haar klas heeft ze weinig contact. 'Kijk', zegt ze, terwijl ze naar een jongen wijst, 'hij zegt tegen iedereen kutmongool.'

Lucie zegt gelukkig nooit kutmongool. En Jakob ook niet. Jakob corrigeert mij, als er per ongeluk een kutmongool, of iets wat daar op lijkt, langs de haag van mijn tanden gaat. Jakob zegt wel chips!, als krachtterm. En hij zegt dat met zoveel kracht, dat het klinkt als hartgrondig vloeken. Nog iets wat hij zeer gekweld tegen de Wii schreeuwt: kletsmajoor met de blauwe broek!!

In het spelletje Mario Galaxy II is een blauwe aap, die Mario voortdurend uitdaagt. Lucie noemt die aap een dombo. Jakob vindt dombo niet accuraat genoeg, want de aap is niet dom, hij is steng. 'Strengmans!' roept Jakob. 'Ik bedoel: strengaaps!'

salto en armband

2011-06-21T11:54:00.000-07:00

Jakob durft steeds meer op de trampoline. Hij was al een poosje handstanden aan het maken, maar gisteravond hoorde ik van Rik dat Jakob zijn eerste salto heeft gemaakt. Vanmorgen was het eerste wat hij zei toen ik mijn ogen open deed: 'Mama ik kan een salto, wil je het zien?'

Dat hij een salto kan vind ik leuk, maar dat hij me dat wil laten zien vind ik superleuk! En niet alleen aan mij, maar ook aan zijn buurmeisje ('Noelia, ik kan een salto!') en nog een ander meisje dat in onze tuin kwam spelen (He, ik ken jou, zal ik jou een salto leren?).

Verder is hij vandaag op schoolreisje naar Archeon geweest. Rik was mee als begeleider van zijn groepje. Ook daarvan kwam hij trots terug met: 'Kijk, een armband.' Had hij zelf een armband van wol gemaakt.

toch maar niet voorlopig

2011-06-15T06:13:00.000-07:00

Om vier uur vannacht kwam Rik opeens toch weer bij mij liggen. Hij kon niet slapen. Een uur later kwam Jakob. We sliepen allen heel vertrouwd in. We gaan het in de zomervakantie weer proberen.

slaaptraining voor twee

2011-06-14T12:04:00.000-07:00

Jakob moet in zijn eigen bed leren slapen. We zijn er vannacht mee begonnen. Rik is naast hem op een eigen matras gaan liggen met de belofte dat hij om 7:15 uur bij mama in bed mocht kruipen. Jakob heeft vervolgens elk kwartier gevraagd of het al 7:15 was tot hij om 4 uur in slaap viel. Op het afgesproken tijdstip sliep Jakob nog, maar Rik heeft hem bij mij in bed gelegd waar hij onmiddellijk dicht tegen me aankroop en weer in slaap viel. Ik stond om acht uur op, Jakob sliep door tot halfelf. Overdag lukt het hem om over van alles boos te worden, maar hoe hij zijn gevoelens over het alleen slapen moet uiten, dat weet hij nog niet. We wachten rustig af.

Deze hele actie is op touw gezet omdat ik slecht slaap als Jakob zo dicht op me kruipt. Hij heeft de gewoonte om me helemaal te omstrengelen met zijn armen en benen en zijn hoofd tegen mijn hoofd te drukken. Maar vannacht was ik zo alleen in dat enorme bed, dat ik lange tijd de slaap niet kon vatten. Ik wil ook iemand naast me die me helpt met zonder Jakob slapen.

rebussen

2011-06-09T13:43:00.000-07:00

Vele, vele rebussen maakt Jakob. Hierboven een willekeurig voorbeeld. Misschien goed om erbij te vertellen dat het plaatje tussen de vis en het vraagteken (bovenste regel) de Wii voorstelt en dat de lange rechthoek daaronder een muur voorstelt. De rest spreekt voor zichzelf, lijkt me.

PGB

2011-06-03T01:31:00.000-07:00

Alles wat Jakob in de speelkamer doet, is betaald uit zijn Persoonsgebonden Budget; zijn PGB. Dagelijks komen er volwassenen met hem spelen; deze volwassenen worden betaald met de middelen uit het PGB dat wij, namens Jakob, beheren. Het gaat om enorm veel geld. Ik ben er zeer dankbaar voor dat het PGB ons zo in staat stelt om de zorg voor onze zoon precies op maat voor hem te organiseren. De volwassenen zeggen zonder uitzondering dat ze erg veel leren, van het spelen met Jakob.

Hoewel daarover nog niets officieel is gezegd, lijkt het erop dat het PGB gaat verdwijnen. Daar is natuurlijk wel iets voor te zeggen, want, zoals gezegd, het gaat om enorm veel geld. Overigens is alle zorg in Nederland is erg duur, en is het PGB maar één voorbeeld van alle dure zorg die er in Nederland bestaat. Ik ben van mening van PGB een van de meest effectieve manieren is om zorg te organiseren; beter dus dan de andere vormen die er bestaan. Dit geldt althans voor ons gezin en voor onze zoon. Jakob is het beste af als hij thuis opgroeit, bij de mensen die het beste over hem kunnen nadenken. En dat zijn wij, zonder twijfel. Ik heb wel eens gehoord dat PGB, ondanks de enorme hoeveelheid geld waarom het gaat, uiteindelijk toch de goedkoopste oplossing is.

Ik denk dat het verstandig is om voorzichtig te zijn met overheidsfinanciën. Ik vind het raar dat het Rijk veel geld uitgeeft en dat er intussen ook een gigantische staatsschuld bestaat. Ik geloof dat op zorg best bezuinigd kan worden. Bij alle zorg die op dit moment wordt aangeboden bekruipt me het gevoel dat die zorg alleen bestaat om van het gezeur af te zijn. Het gezeur van zieken, zwakken, ouderen en andere mensen met een uitdaging bedoel ik.

Geld dat om die reden en met die intentie aan zogenaamde zorg wordt besteed is weggegooid geld. En het zal niet makkelijk worden, voor al die miljoenen Nederlanders die zich niet kunnen (of willen) aanpassen. Maar zij kunnen het wel, zonder zulke zorg. Het PGB is van alle mogelijke zorg het prettigst en het meest humaan. Maar als zorg verdwijnt, verzinnen wij zelf wel weer iets nieuws.

Pa, wees een vent!

2011-05-30T12:45:00.000-07:00

Het onderstaande stuk schreef ik voor Kristal, het huisorgaan van stichting Horison.

"Het is niet mijn gewoonte om een Christelijke boekwinkel binnen te lopen. Ik zou mezelf niet snel Christelijk noemen, dus wat heb ik dan in een Christelijke boekwinkel te zoeken? Ik was in een Christelijke boekwinkel verzeild geraakt; zulke dingen gebeuren, als je, zoals ik, spannende opdrachten moet uitvoeren tijdens de Option jaartraining van Karen Gerritsen.
Bij de opdracht hoorde niet dat ik op de boekenplanken ging kijken, maar ik deed het toch, ik vond dat beleefd, in de Christelijke boekwinkel. En daar stond Pa, wees en vent! van Nico van der Voet. Een opvoedingsboek voor vaders. En ik ben dan misschien niet Christelijk, maar ik ben wel een vader. En ik vind het leuk om uit onverwachte hoek eens over het vaderschap te lezen. Profane boeken over het vaderschap zijn erg schaars; dan maar eens een Christelijke proberen.
Op de omslag van het boek staat een frisgewassen vader met een cowboyhoed die samen met zijn zoon, een kleine cowboy, de horizon tegemoet loopt. En dan die titel: Pa, wees een vent! Ik heb in mijn jeugd veel onaardige dingen gehoord over streng-christelijke mensen, waardoor ik het moeilijk vind om onbevooroordeeld naar deze omslag te kijken.
Maar hij staat daar toch maar mooi, die frisgewassen vadercowboy. En Nico van der Voet vertelt zonder een blad voor de mond te nemen en zonder moeilijke onderwerpen te vermijden of te bagatelliseren, wat hij bedoelt met een vader die een vent is. Ik ben het grofweg eigenlijk overal met Nico van der Voet eens. Zijn Bijbelcitaten storen me niet. Integendeel: ze verschaffen dit boek een notenapparaat dat in de Nederlandse cultuur bijna even breed gedragen wordt als wetenschappelijke bronnen. Of misschien nog wel breder. En wetenschappelijke bronnen zullen niet gauw over liefde gaan, wat bijvoorbeeld Lucas 15 wel doet.
Dat is interessant, dat de Bijbel dingen over het vaderschap zegt, die misschien niet erg mannelijk klinken, maar die alleen doordat ze uit de Bijbel komen, opeens toch onverdacht robuust en mannelijk zijn. Misschien is dit mijn tic, maar wie handelt uit naam van de Bijbel zal niet gauw een mietje genoemd worden. Eerder een vent, wat ik, sinds Nico van der Voet, eigenlijk wel een toepasselijk woord vind. Een vent heeft een goeie attitude, dat is de boodschap."

zeuren

2011-04-27T00:39:00.000-07:00

Enkele maanden geleden werd mij, als vader, gevraagd om deel te nemen aan een onderzoek van een groot universitair ziekenhuis, over opvoeding. Om één of andere reden ben ik vereerd, als mij zoiets gevraagd wordt. Ik denk dan: ja, van mij kunnen ze nog iets te leren, daar bij dat grote universitaire ziekenhuis.

Het onderzoek bleek een enquête te zijn. Dit was één van de vragen van de enquête:
Als uw kind niet doet wat u wilt, wat doet u:
a. dreigen
b. smeken
Ik doe a noch b, eigenlijk. Als Jakob of Lucie niet doen wat ik wil - Jakob heeft Lucie goed geleerd hoe dat moet -, dan is daar meestal een goede reden voor. Desalniettemin wil ik dan nog steeds geregeld dat ze doen wat ik wil, en dan vertel ik ze dat dan, zonder te dreigen en zonder te smeken. Jakob en Lucie moeten dan misschien even razen, maar als dat voorbij is, doen ze wat ik wil.

Dat dreigen, dat lijkt me nou echt een slecht idee. Ik heb geen behoefte om met dat academische idee te experimenteren. Maar dat smeken, dat leek me wel 'ns grappig om te proberen. Ik zei tegen Jakob:
"Ah toe, wil je alsjeblieft je tanden poetsen?"
"Nee."
"Ah, alsjebliiiieeeeft?"
"Niet zo zeuren", zei Jakob ferm.

puberglijbaan

2011-02-09T07:00:00.001-08:00

Jakob heeft 6x zijn verjaardag gevierd de afgelopen dagen. Het begon met een kinderfeestje en eindigde met een spelersfeestje. Dat was gisteravond. Jakob trakteerde op een toneelstuk samen met Lucie en daarna op eierkoeken XL, passend bij zijn nieuwe Nintendo DSI XL. Ondanks dat Jakob pas (nou ja, pas!) 8 is geworden, speelde hij in het toneelstuk een puber! Hij had zichzelf een lage stem aangemeten en wilde best met zijn kleine zusje naar de speeltuin, maar dan wilde hij wel van de puberglijbaan, want al het andere was natuurlijk te klein voor hem. Het was een prachtige voorstelling waarbij zowel de toneelspelers als de toekijkende spelers en ouders veel en hard hebben gegiecheld. Ik kan haast niet wachten tot Jakob echt een puber wordt!

ziek

2011-02-01T02:40:00.000-08:00

Jakob is ziek. Al een week. Even ging het wat beter en toen kreeg hij weer een nieuwe koortsaanval en nog meer slijm en gehoest. Daarom ben ik gisteren naar de dokter gegaan. Eigenlijk een hele ervaring voor Jakob, want die komt daar nooit. Hij is sinds zijn peutertijd praktisch nooit meer ziek.

De dokter ging hem allemaal vragen stellen. Ik kende deze dokter nog niet en was een beetje ongemakkelijk met de traagheid en vaagheid waarmee Jakob antwoorden gaf (dokters hebben toch niet de hele dag de tijd?) en onderbrak hun gesprek met de mededeling dat Jakob autistisch was en wat moeite had om te omschrijven wat hij voelde en waar precies. 'Ja, weet ik', zei de onverstoorbare dokter en wendde zich weer tot Jakob. Jakob ging vervolgens uitleggen dat hij een ontsteking in zijn longen had, want dat had ik hem inmiddels aangepraat.

Dat wilde de dokter dan wel eens meten en Jakob moest vest en t-shirt uit. Wat een mager jongetje kwam daar ineens tevoorschijn! Jakob onderging het hele gebeuren met de stethoscoop braaf, haalde adem en zuchtte. Wat is hij toch geweldig coöperatief geworden!

Niks longonsteking, gewoon nog een virale infectie. Hoera, dus geen antibiotica! Nu nog een plan om Jakob weer wat dikker te krijgen.

vastgeketend

2011-01-21T04:33:00.000-08:00

Hier is een rapport uit 2007 over Brendon van Ingen, de jongen die deze dagen in het nieuws is omdat hij, ongeveer sinds het verschijnen van dit rapport, zit vastgeketend in een instelling in Ermelo. Uit het rapport krijg ik de indruk dat Brendon vastgeketend is om te voorkomen dat hij het Veluwemeer gaat overzwemmen, naar huis, naar Almere, naar Arie Bokhoven, de man zijn huis heeft ingericht op zijn buien en die met hem gaat fietsen.

Brendon kan praten. Dit zegt hij over zijn gedrag: Dan moet ik proberen al die vervelende dingen niet te doen en rustig te blijven maar dan komt er een heel grote spanning in mijn buik die langzaam omhoog kruipt en dan moet ik héél, héél sterk zijn om die er niet uit te laten komen. Dan word ik bijna gek en ook als ik het niet wil, komt het er toch vaak uit. Als het personeel het merkt vragen ze soms of ze me zullen helpen om het weg te masseren. Dan duwen ze hier op mijn schouders en hier, op mijn borst en dan hoeft het er soms niet uit.

Brendon is boos. Brendon is bang. Van de pilletjes die hij krijgt en de massage gaan de angst en de boosheid niet weg. Brendon weet zelf precies wat helpt tegen zijn angste en woede: Laatst was hij met zijn autootjes aan het spelen en we waren gezellig met elkaar aan het babbelen. Ineens vroeg hij: Wat is jouw lievelingskleur? Het was een gewone vraag maar ik hoorde een buiging in zijn stem en was alert. Als ik erop in was gegaan en bijvoorbeeld groen had gezegd, dan zou hij heel snel hebben achterhaald of ik een groene auto heb en dan zou hij in het vervolg tegen me zeggen: Ik ga lekker jouw groene auto kapot maken.

We zoeken alleen iemand die zijn groene auto aan Brendon wil aanbieden en hem, terwijl hij bezig is zijn ding te doen met de groene auto, vertelt dat hij een goed kind is, en dat hij er niks aan kan doen.

(dit bericht is ook gepubliceerd op dutchcomfort.nl)

haha

2011-01-19T01:39:00.000-08:00

Elke dag ongeveer om zeven uur 's avonds moet Lucie lachen. Niet omdat er per se iets heel grappigs is gebeurd, maar omdat Lucie gemerkt heeft dat hard lachen helpt om zich beter te voelen. En Lucie kan enorm hard lachen. Men zegge piep of poep of oei en Lucie valt van haar stoel en rolt over de grond en trapt met haar benen terwijl ze het uitschreeuwt van HA! HA! HA! HAAAAAAA! HA! Tranen rollen over haar wangen.

Laatst moesten Jakob en Lucie, om organisatorische redenen, eerder in bad, waardoor Lucie's lachuurtje in de badkamer terechtkwam. Maar de akoestische kwaliteiten van onze badkamer zijn ronduit slecht. Al die tegels! En Jakob heeft gevoelige oren. Sinds deze gebeurtenis hangt in onze badkamer een belangrijke mededeling van Jakob. Verboden haha in de badkamer.

sociale vooruitgang

2011-01-12T05:48:00.000-08:00

Jakob is binnenkort jarig. Tot nog toe bestond het bezoek op zijn verjaardagen uit familie en spelers. Maar nu wil hij ook een kinderfeestje! Met drie kinderen wil hij naar de Ballorig. Onlangs is hij ook voor het eerst uitgenodigd op een kinderfeestje, door het klasgenootje dat naast hem zit, helaas op een dag waarop hij niet kon.

Jakob zet mooie stappen op sociaal gebied. Hij speelt regelmatig met Palle. En in Engeland, waar wij afgelopen Kerstvakantie bij vrienden op bezoek waren, heeft Jakob zelf het initiatief tot spelen met de kinderen des huizes genomen. Op de Wii is hij immers net zo snel geworden als anderen en hij kan zich er ook goed op concentreren. Een spel waarbij hij weinig last heeft dus van dyspraxie en sensorische integratie problemen. Leve de Wii!

trouwen

2010-12-16T00:55:00.000-08:00

Toen ik vanmorgen beneden kwam, viel ik midden in een gesprek over trouwen. Jakob begrijpt inmiddels dat hij later niet met Lucie kan trouwen. En hij weet ook dat hij oom wordt als zij kinderen krijgt. Zelf zei hij tot onze grote verrassing dat hij later met Kiki ging trouwen. Kiki van IJburg, een vriendinnetje van Lucie uit groep 4. Om te testen hoe standvastig die keuze was, vroeg ik: 'Waarom Kiki en niet bijvoorbeeld Louise, je achterbuurmeisje?' Nu wilde hij opeens liever met Louise trouwen, haha. Verder wilde hij ook graag weten met wie Lucie dan ging trouwen, maar die keek ons aan met een blik van 'kunnen we het ergens anders over hebben?'

hoge doelen

2010-12-13T11:28:00.000-08:00

Jakob gaat al een poosje twee hele ochtenden en drie halve ochtenden naar school. Na de Kerstvakantie worden dat drie hele ochtenden en twee halve. Zo groeien wij langzaam naar het behalen van het doel toe dat hij vijf ochtenden naar school gaat. Gelukkig heeft niemand haast met dit doel. Vandaag had ik een gesprek met de ambulant begeleider, de juf en de interne zorgbegeleider over het Groot Handelings Plan, een plan dat zij hebben gemaakt voor Jakob voor de hele verdere basisschoolperiode. Stoutmoedig en mooi vind ik dat. Ik heb voor hem nog nooit zover vooruit durven plannen. Ze gaan ervoor dat hij aan het eind van de lagere school sociaal-communicatief op het niveau van groep 7 functioneert en cognitief op het niveau van groep 8. Wij hoeven deze school dus niks meer te leren over hoge doelen stellen. Ik ben bijzonder blij met het vertrouwen dat ze in hem hebben.

Sinterklaas

2010-12-08T03:02:00.000-08:00

We hebben afgelopen zondag Sinterklaas gevierd. Ik heb eerlijk gezegd geen idee of Jakob in Sinterklaas gelooft en durf hem dat ook niet te vragen, want hoe doe ik dat zonder twijfel te zaaien? Vergeleken bij voorgaande jaren was hij veel meer in contact met alles en iedereen. Hij vond het leuk om cadeautjes uit te pakken, was er ook echt blij mee. Hij kreeg bijvoorbeeld een zaklantaarn, waarmee hij iedereen heeft bij geschenen tijdens het voorlezen van de gedichten. Hij las zelf gedichten voor. Alleen tijdens de surprises was zijn aandacht voor het gemeenschappelijk deel een beetje op en ging hij apart zitten om een stippentekenboekje dat hij had gekregen van begin tot eind te maken. Na een minuut of vijftien hoorden we: 'zo, klaar!' en toen kwam hij er weer bij zitten.

dat doet een toneelspeler toch niet

2010-12-02T00:25:00.000-08:00

Jakob en Lucie doen tegenwoordig veel voorstellingen. Het begon, zoals gezegd, met Jip en Janneke verhaaltjes naspelen, min of meer met een script dus, maar nu verzinnen ze hun eigen verhalen. De laatste ging over twee poezen die naar de dierentuin gingen. Lucie moet bij de voorstelling altijd veelvuldig in de ringen hangen. Zij kwam een beetje onhandig klem te zitten en kreeg daarvan de slappe lach. Jakob moest ook lachen en zei: 'dat doet een toneelspeler toch niet'.

Misschien wordt het tijd dat we eens met hem naar een echte theatervoorstelling gaan, dat hebben we namelijk nog nooit gedaan.

pengreep

2010-11-29T02:29:00.001-08:00

Dit weekend waren de kinderen weer bij de ouders van Rik. Bovenstaande werken zijn van Jakobs hand, aldaar getekend, geplakt en geschreven. Jakob heeft nog steeds een heel interessante pengreep waar school en de ergotherapeute zich geloof ik wel bij willen neerleggen. Ik zelf vind al jaren dat hij er prachtig mee schrijft en tekent en dat we hem vooral zo een pen moeten laten vasthouden als het hem behaagt. Ik heb dus vandaag het ergonomische potlood dat de directrice voor Jakob had laten aanschaffen, vriendelijk maar beslist teruggegeven.

intelligentieonderzoek

2010-11-26T02:42:00.001-08:00

Vanmorgen werd er op school een intelligentieonderzoek gedaan bij Jakob, omdat zijn indicatie voor speciaal onderwijs hernieuwd moet worden. Maar hij zit toch niet op het speciaal onderwijs? Nee, maar hij krijgt tegenwoordig wel ambulante begeleiding vanuit cluster 2, het cluster voor kinderen met spraak-/taalstoornissen. Die begeleiding bestaat uit een uurtje op woensdagochtend, waarin een aardige mevrouw met Jakob en een paar klasgenoten spelletjes doet om zijn contact met zijn klasgenoten te bevorderen. Verder geeft ze geloof ik tips aan de juf, voor zover die ze nodig heeft.

Wederom een zeer aardige mevrouw, deze testmevrouw en een met verstand van Son-Rise en sensorische integratie! Derhalve mocht ik er bij blijven toen Jakob aangaf dat hij dat graag wilde en heeft Jakob de twee uur durende test vanaf mijn schoot uitgevoerd. Ik denk wel dat zijn profiel nog steeds heel scheef is, want sommige dingen deed hij razendsnel, andere dingen vond hij duidelijk heel moeilijk. Na de kerstvakantie horen we de uitslag.

cavia's

2010-11-25T00:35:00.000-08:00

Jakob en Lucie gaan elke maand een weekend bij de ouders van Rik logeren. Toen ze daar vorige maand van terugkwamen, was er bij beiden opeens de wens naar een huisdier. Ze hadden daar namelijk de dieren van de buren verzorgd, poezen, cavia's, goudvissen en wat al niet. Na enige discussie over het type huisdier zijn we op twee cavia's uitgekomen. Gedurende de twee weken voorafgaand aan de aankoop moesten ze dan als ruil wel hun kleren 's avonds opvouwen en zichzelf aankleden 's ochtends. Nu de cavia's een paar weken in huis zijn begint deze ordelijke gewoonte in het slop te raken, dus ik zal weer een nieuwe motivatie moeten verzinnen.

Jakob heeft zijn zwarte cavia Laura genoemd en Lucie haar bruine Amanda. Nou maar hopen dat het echt twee vrouwtjes zijn.

Jip en Janneke

2010-11-23T00:20:00.000-08:00

Rik bestuurt het programma, ik denk vooral na over de tijd buiten het programma: school en vrije tijd. Ik wilde Jakob bijvoorbeeld aan het lezen krijgen, maar de overgang van boeken met veel plaatjes en weinig tekst naar boeken met veel tekst en weinig plaatjes is nog niet zo eenvoudig voor een kind dat moeite heeft om zelf plaatjes te maken in zijn hoofd van de woorden die hij leest. Het is gelukt met Jip en Janneke! Jakob en Lucie spelen de verhaaltjes ook samen na in toneelstukjes.

Verder lezen we samen elke middag een Goed Gelezen kaart van school en maken we de vragen daarbij. Heel nuttig, want Jakob krijgt nieuwe informatie, leert tekst verklaren en het gelezene met zich zelf te verbinden (de laatste vraag is altijd persoonlijk, bijv. Welke sport vind jij leuk?).

prinsen en prinsessen

2010-10-17T01:17:00.000-07:00

Jakobs alter ego prinses Roosje heeft tot nog toe elke speler in de speelkamer een rol toebedeeld: Judy is prinses Laila, Sabrina is prinses Eefje, Rinske is prinses Vanessa, Paula is prins Philip, Tamara is prins Pino, Elsa is prinses Linde, Krista is prinses Diana, ... Anne, die hier één keer gespeeld heeft, kreeg meteen te horen dat zij prinses Erika en prinses Lara zou zijn, voortaan. Het eerste wat Jakob zei toen Annemarie, die na twee jaar weer terug is in ons spelersteam (hoera!), de speelkamer betrad was: jij bent prins Boris. Alle prinses en prinsessen zijn ook op een of andere manier familie van elkaar, en bijna allemaal hebben ze last van oudere broers of zussen (prins Vincencius en prinses Marise bijvoorbeeld) die hun het leven zuur maken. Het doet me denken aan het spel dat ik vroeger zelf speelde met de knuffels die ik verzamelde, samen met mijn beste vriend.

Interessant, maar het is toch ook aantrekkelijk als Jakob naast dit fantasiespel ook als Jakob kan spelen. Ik moedig de spelers dus aan om Jakob soms uit te nodigen om met hunzelf te spelen, als Jakob. Dit doe ik ongeveer sinds Ruben hier speelt. Ik zei tegen Ruben: let maar op, hij geeft je zo dadelijk een prinsennaam.

Maar Jakob deed dat helemaal niet. Ruben is gewoon Ruben. Wel vroeg Jakob na twee weken aan Ruben: waarom ben jij eigenlijk geen prins?

en nu: klei

2010-10-17T01:07:00.000-07:00

Jakobs eerste twee knutselweken zitten erop. Hierboven zie je een selectie uit het werk. Hij heeft gezaagd, getimmerd, gevijld, geverfd, zijn ruimtelijk inzicht ontwikkeld en nog veel meer ontwikkeld, dat ik hier onmogelijk allemaal kan benoemen.

Genoeg nu! De komende twee weken gaat Jakob kleien.

zwemles

2010-10-13T14:27:00.000-07:00

Toen de les van 25 minuten voorbij was vroeg Jakob: Heb ik nu mijn diploma?

creativiteit

2010-10-06T14:36:00.000-07:00

Sinds begin deze week heb ik werken aan het leerdoel creativiteit gefaciliteerd door mijn Black&Decker workmate, een zaag, spijkers, lijmklemmen en allerlei hout in de speelkamer neer te zetten.

En vandaag (al) heeft Jakob een zeilboot gebouwd.

De zoon van een ingenieur.

liefde voor begrip

2010-09-22T14:04:00.001-07:00

(Uit het verslag van de spelersvergadering van 21 sept:)

In de vergadering van 3 augustus namen we ons voor om te kijken wanneer Jakob hulp nodig heeft, en of er inderdaad een verschil is tussen hulp vragen voor motorische handelingen (dyspraxie) en hulp vragen als hij iets niet begrijpt. Er ontstaat een mooi gesprek waaraan iedereen deelneemt en dat ertoe leidt dat we van hulp vragen twee nieuwe leerdoelen maken: zelfstandigheid en liefde voor begrip.

We zijn erachter dat Jakob best in staat is om hulp te vragen, en we vinden het belangrijk dat we hem dan – als hij erg kwetsbaar, want hulpbehoevend, is – echt ondersteunen. Een norse grom van hem kan al voldoende zijn, als dat op dat moment zijn manier is om kenbaar te maken dat hij ons nodig heeft voor een praktisch probleem waar hij zelf niet uitkomt.

Daarnaast zou het wel eens kunnen zijn dat Jakob passief of 'autistisch' reageert, omdat hij een situatie niet begrijpt, maar het ook niet kan vragen. Hij kan dat niet, doordat hij er al gewend is dat hij het niet begrijpt en dat hij zonder dat begrip ook best een modus heeft om verder te komen, maar hij kan het misschien ook niet, doordat hij slechte ervaringen heeft met hulp vragen om de dingen duidelijk te krijgen: bijvoorbeeld doordat hij voelde dat hij traag, dom of anderszins anders dan 'normaal' was. Het zou handig zijn als Jakob daar dwars doorheen een leifde ontwikkelde om de dingen te begrijpen. Nieuwsgierigheid dus. Hoe we dat bij hem moeten ontwikkelen zullen we in de komende periode gaan ontdekken.

strip

2010-09-15T13:49:00.000-07:00

Ik zit nog steeds in de redactie van Kristal, het tijdschriftje van de stichting Horison. Op de achterkant daarvan heb ik drie nummers lang de prachtige strip van Julie Hendriks mogen gebruiken, met haar toestemming. Ik heb te lang uitgesteld om haar om nieuwe kopij te vragen, dus voor het september/oktobernummer maak ik de strip maar zelf.

Ik heb er wel een paar dagen over moeten denken, maar tenslotte toch een anekdote gevonden die ik kan verstrippen. En de plaatjes maak ik op de computer, wat erg leerzaam is. Julie heeft me geïnspireerd, dat wel, maar zo goed als zij ben ik nog niet.

slapen

2010-09-08T11:56:00.000-07:00

Jakob heeft minder slaap nodig dan zijn zusje. Lucie zou echt om half negen moeten slapen, wil zij met een prettig humeur de week doorkomen, maar Jakob kan niet eerder slapen dan half tien. Hij is wel bereid om vanaf ongeveer half negen in de kamer bij zijn zusje te verblijven en hij vermaakt zich dan met het voorlezen van zijn knuffels uit de Donald Duck. Lucie kan daarbij, in het bed boven hem, in slaap vallen.

Als ik om een uur of elf ga kijken hoe hij erbij ligt, ligt Jakob met de drie dieren die hij voorgelezen heeft stijf tegen zich aangedrukt: het luipaard Roosje, de eekhoorn Diego en de koe Kalfje. Deze dieren hoeven niet mee als hij gaat logeren en de rest van de dag laten ze hem ook volkomen koud.

Ook als hij tussen half twaalf en half één zijn bed verlaat om tussen ons in te komen liggen neemt hij Roosje, Kalf en Diego nooit mee. De dieren spelen een belangrijke, maar verder vrij kleine rol in zijn leven.

Donald Duck Junior

2010-09-05T12:10:00.000-07:00

Elke twee weken verschijnt de Donald Duck Junior. Eerst vond ik dat en verachtelijk blaadje, een commerciële truc om nog meer geld te kloppen uit Donald Duck, maar Jakob is een groot liefhebber van de Donald Duck Junior, en daardoor ben ik nu ook bijgedraaid. Het is een Donald Duck met grote letters en eenvoudigere verhaaltjes. Er zijn testjes in de Donald Duck Junior, om zelf te onderzoeken of je het verhaaltje begrepen hebt. Ik ben dankbaar dat de Donald Duck Junior bestaat, want dankzij de Donald Duck Junior wil Jakob altijd mee om boodschappen te doen, omdat daar dan misschien een nieuwe Donald Duck Junior is.

Nou, en elke twee weken is dat dus het geval. Thuis gaat hij aandachtig het openingsartikel van de Donald Duck Junior lezen, en daarna pakt Jakob een papier. Hij vouwt dat papier als een brief en gaat het verhaal navertellen in zijn prachtige handschrift. Bijna hetzelfde, maar niet precies. Het is wat het is: navertellen.

Erg schattig.

schriftelijke feedback

2010-09-01T00:58:00.000-07:00

Een speler krijgt drie uur betaald voor een speelsessie met Jakob. Van die drie uur is een speler iets langer dan twee uur daadwerkelijk aan het spelen; daarnaast gaat ongeveer twintig minuten op aan het schrijven van een verslag en een half uur aan de feedback. Feedback over het verslag, over het filmpje dat van de speelsessie gemaakt is of over wat zich voordoet. Als ouders en spelers zijn we permanent in opleiding, bij Jakob en bij elkaar.

Sinds dit nieuwe schooljaar zijn spelers 's morgens alleen met Jakob in ons huis. De ochtendspelers laten zichzelf binnen en dragen Jakob en zijn speelkamer tussen de middag over aan de middagspeler. Ik zie de ochtendspelers dus helemaal niet meer, alleen op filmpjes. De ochtendspelers krijgen hun feedback dus schriftelijk van mij. Dat klinkt ongeveer zo:

Leuk dat je zo goed nadenkt over wanneer oogcontact het prettigste is; blijkbaar heeft iedereen een nadenkfase, waarin oogcontact niet handig is, en een meer executieve fase, waarin het om contact draait en er dus wel oogcontact is. Waarschijnlijk is het handig om oogcontact altijd aan te moedigen, ook om Jakob uit een nadenkfase te halen, die bij hem langer duurt dan bij neuro-typische kinderen. Nadenken is bij Jakob wel eventjes okee, zijn dyspraxie maakt dat hij langer moet nadenken, maar zijn dyspraxie maakt ook dat hij onderweg de weg nog kan kwijtraken, en dan is contact voor hem fijn: om te weten dat er iemand is die desalniettemin vertrouwen in hem heeft. Misschien is het juist leuk om je voor Jakobs gezicht te positioneren als hij in zichzelf gekeerd is of als je zelf in jezelf gekeerd bent. Jullie kunnen elkaar helpen, zeg maar.

vechten

2010-08-17T11:46:00.000-07:00

Een leerdoel dat ik veel belangrijker vindt dat het leerdoel dat ik in het vorige logje toelichtte en dat sinds ongeveer een week een onderdeel van Jakobs programma is, noem ik kracht. Jakob is namelijk, zeker vergeleken met Lucie, een slap kindje. Jakob geeft heel weinig weerstand, als er tegen hem geduwd wordt, terwijl Lucie enthousiast opspringt en haar hele lichaam gebruikt om haar tegenstander eronder te krijgen.

Kracht komt niet voor op de lijst van het Autsim Treatment Centre. Kracht komt bij Lawrence Cohen vandaan, die weer opgeleid is door Patty Wipfler, de Amerikaanse contactpersoon van het counselspelen. Ik heb Lawrence Cohens vecht- en worsteltrucs al twee jaar toegepast op Lucie, die daar dus erg sterk van geworden is. En die kracht helpt haar misschien bij het weerbaar zijn, als jonge vrouw.

Maar nu Jakob nog. We hebben voor hem een boksbal gekocht, waar hij inmiddels al tegen slaat, en een stoeimat, die uitnodigend in de speelkamer ligt uitgeklapt. Voorzichtig probeer ik Jakob en de spelers zo dichtbij elkaar te krijgen, dat er daadwerkelijk geworsteld gaat worden, hierboven.

doelen

2010-08-08T11:33:00.001-07:00

Afgelopen dinsdag heeft Ursula de leiding over het speelprogramma aan mij overgedragen. Ursula gaat haar aandacht richten op de dingen buitenshuis, en ik zal vaker thuis zijn, als hoofd van de huishouding en als leider van het speelprogramma. Ik mag iets overnemen dat loopt als een trein, trouwens.

Een belangrijke lijst die we bij de organisatie van het speelprogramma gebruikt hebben is The Son-Rise Program Developmental Program (R) van het Autism Treatment Centre of America. Die lijst onderscheidt vijf ontwikkelingsstadia. Jakob zit inmiddels ergens in stadium 5. In dat stadium moet je bijvoorbeeld dingen kunnen zeggen die een zinvolle bijdrage zijn bij de actuele conversatie of moet je grapjes begrijpen. Het zijn 33 criteria, die, volgens Ursula, op volgorde staan. Het laatste criterium is: weet zijn waardering voor anderen uit te drukken. Als Jakob dàt kan, dan is de lijst dus klaar. Nou, Jakob doet dat wel, soms. Hij zei bijvoorbeeld dat hij speler Krista gemist had, toen we op vakantie waren. Of hij zegt dat ik goed getafelvoetbald heb.

Om te markeren dat het speelprogramma een nieuwe leider heeft, werken we vanaf nu aan een nieuw leerdoel. Het laatste leerdoel van de lijst. En een leuk leerdoel ook om aan te werken, vind ik.

ontladen

2010-07-27T11:44:00.000-07:00

Sinds we ontdekten dit afgelopen jaar dat Jakob in de speelkamer steeds meer het counselspelen opzocht, hebben we van ontladen een serieus leerdoel gemaakt. Eerst heeft hij maanden gegiecheld, toen kwam voorzichtigjes aan de boosheid en nu lijkt het verdriet aan de beurt. Volgens speler Judy heeft hij tijdens de middagsessie stevig gehuild, met als aanleiding dat zijn alterego prinses Roosje pech had.

Misschien hielp het dat de rest van het gezin die morgen had voorgedaan hoe dat moest: huilen.

zwemmen

2010-07-21T10:40:00.000-07:00

We zijn net terug van wederom een vakantie in Italië. Ditmaal een hele week stralend weer, een beetje te warm eigenlijk. Gelukkig was er een zwembad in de buurt, dus gingen we vier keer per dag zwemmen. Jakob heeft er zijn watervrees overwonnen! Stapje voor stapje durfde hij meer tot hij ons gewoonweg roekeloos in de armen sprong in het diepe, met zwembandjes natuurlijk. En los dreef /zwom, ook al kon hij niet staan. De beginselen van de schoolslag hebben we hem nu geleerd, hij kan op zwemles het komende schooljaar.

briefjes

2010-06-06T07:07:00.001-07:00

Jakob schrijft de laatste tijd graag briefjes. Hij vouwt een papier eerst op als een brief, schrijft dan een paar regels. Vervolgens zoekt hij een envelop, waar hij de brief in stopt, plakt hem dicht en schrijft de naam van de geadresseerde op het driehoekje waar eigenlijk de naam van de afzender moet. Hij blijft niet wachten tot je hem gelezen hebt en verwacht geloof ik ook geen anwoord. Toch is het leuk.

vakantie in Italië

2010-05-17T13:00:00.000-07:00

Deze meivakantie hebben wij het voor het eerst gewaagd met Jakob naar het buitenland te reizen. Met onze nieuwe auto, die mijn vader ons cadeau had gedaan, reden we via België, Luxemburg, Frankrijk en Zwitserland naar Italië. In Frankrijk overnachtten we in een ecologisch boerderij-hotel, hoog in de bergen gelegen. Daarna reden we door naar ons chalet aan het meer van Lugano.

Het weer zat niet mee: het stortregende het grootste deel van de tijd, maar toch was het een fantastische vakantie, met name omdat Jakob het zo goed deed, maar toch ook omdat het heerlijk was om zoveel tijd en aandacht aan elkaar te kunnen besteden.

Jakob had weinig ritueel gedrag, was nieuwsgierig, nam initiatieven en sliep 's nachts prima al kwam hij natuurlijk wel net als thuis om middernacht bij ons in bed. Hij heeft in een bootje gevaren met Lucie, speurtochten gemaakt, ijs gegeten en nieuwe smaken geprobeerd, een wandeling in de bergen gemaakt, nieuwe spelletjes met ons gedaan en (ook nieuw!) Buurman en Buurman gekeken. Alleen met eten was hij wat voorzichtig, hij at voornamelijk droog brood. De Italiaanse croissants en koekjes, de pizza's en de pasta's, liet hij voorbijgaan.

Verder heeft hij de DSI van Lucie nu echt helemaal ontdekt op vakantie: hij maakt foto's, bewerkt ze, neemt geluidjes op zoals liedjes die hij zelf inzingt en langzaam of snel afspeelt, maakt tekeningetjes om er een filmpje mee te maken. Een leuk ding voor de zintuigen, maar ook voor de creativiteit.

Jasmijn

2010-04-27T10:53:00.001-07:00

Vanmorgen vroeg ik tijdens de ochtendwandeling naar school of Jakob niet een keer met Jasmijn wilde spelen. Dat wilde hij wel, hij heeft namelijk ook al een paar keer op het schoolplein met haar gespeeld. In de klas heb ik Jakob geprompt om te vragen: 'Jasmijn, wil je vanmiddag met me spelen?' Dat vond hij geloof ik wel eng , want ik moest alle woorden voorzeggen, zo gespannen was hij. Jasmijn zei doodleuk: 'Ja'. En dus kwam ze en speelden ze prinsessen die op vakantie gingen. Het contact was wel wat moeizamer dan met Palle, omdat Jasmijn de neiging had om via de volwassenen te gaan communiceren en dan schiet Jakob in zijn schulp. Gevoelig punt voor hem, denk ik, dat als hij niet snel genoeg antwoordt, iemand aan ons gaat vragen hoe dat zit bij Jakob.

verliefd

2010-04-24T10:53:00.000-07:00

Vandaag belde Palle weer! Een half uur later stond hij op de stoep. Jakob en Palle gingen trampoline springen en op de skatekarretjes rijden op Jakobs eigen luxe dakterras, grenzend aan zijn speelkamer. Tijdens het springen raakten ze in gesprek. Op een gegeven moment zei Palle: 'Ben jij verliefd?' Jakob: 'Ja.' Palle: 'Op wie?' Jakob: 'Op Lucie'.

Waarop ik in een zenuwachtig lachen uitbarstte vanuit mijn let-maar-niet-op-mij-positie in de speelkamer. Maar Palle lachte niet en legde rustig uit aan Jakob dat je wel kon trouwen met familieleden, maar dat je er beter geen babies mee kon krijgen want die mislukten en gingen binnen een paar dagen dood.

veranderingen op school

2010-04-22T11:49:00.000-07:00

Jakob gaat sinds deze week 2 uur per dag naar school in plaats van 1. Met zijn instemming uiteraard. Tijdens de uren zelfstandig werken kan hij het alleen, bij de pauzes krijgt hij begeleiding van een speler. Die helpt hem bij het leggen van contact op het schoolplein en het samenspelen. Gelukkig heeft Jakob echt hele aardige kinderen in zijn klas, die graag meedoen met de begeleide spelletjes, zoals tikkertje, verstoppertje, bal overgooien en over de paaltjes lopen. Het belangrijkste van al: Jakob oogt tamelijk vrolijk en ontspannen. De juf ziet hem echt veranderen in de klas. Toen hij in februari begon, hield hij nog zijn armen stijf tegen zijn lichaam gedrukt, met de vingers netjes gestrekt tegen elkaar aangeplakt, zoals hij zichzelf op het Signis had aangeleerd. Nu glimlacht hij naar de juf, rent soms op een klein huppeldrafje door het lokaal om een krukje te pakken en vraagt zelfs een ander kind in zijn groepje om hulp bij rekenen of taal!

Tegelijkertijd met alle ander kinderen opgehaald worden om kwart over twaalf was wel een beetje heftig nog, met zo'n schoolplein vol ouders. En morgen gaat hij voor het eerst mee gymmen! Enorm spannend vind ik dat.

vriendje

2010-04-18T10:25:00.000-07:00

Al meerdere keren heeft Jakobs klasgenoot Palle kenbaar gemaakt dat hij met Jakob wil spelen. En gisteren belde hij zelf op, om die vage beloftes nu dan maar eens uit te laten komen. Om half twee stond hij op de stoep. Met toestemming van Palle's ouders heeft Ursula de hele sessie gefilmd, want Jakobs eerste speelafspraak met een leeftijdgenoot is in meerdere opzichten memorabel.

Palle is een droomvriendje. Palle praat zeer langzaam; zo langzaam, dat Jakob hem net kan bijhouden. Het zijn eigenlijk alleen nog het tempo en de speelduur die van Jakob een speciaal vriendje maken. Jakob moet lang over vragen, antwoorden en reacties op veranderingen nadenken. En na één uur moet, wat hem betreft, de speelafspraak die één uur zou duren niet met een half uur verlengd worden.

Wat kunnen Jakob en Palle mooi spelen!

Jakob: 'Wil jij even mijn mamma spelen?'

Palle: 'Eh, ... liever pappa.'

Jakob: 'Pappa?' (denkt even na) 'Hallo pappa! Ik heb brood gekocht!'

Palle: 'Dat moeten we gaan eten.' (etc)

Toen het drie uur was heeft Jakob Palle zelf naar huis gebracht.

stoel, groeten en kapper

2010-03-25T12:57:00.000-07:00

Wat me vandaag opviel: Jakob wordt iets vrijer in het bedenken van oplossingen.

Hij zat op school op een scheve, te ver naar achter geschoven, stoel en werkte met gebogen rug. Ik vroeg: 'zit je lekker?'. 'Nee', zei Jakob. 'Dan kan je je stoel aanschuiven, sta maar op, duw hem naar voren en ga weer zitten', zei ik, als een moeder die inmiddels gewend is om alles in stappen uit te leggen. Jakob deed precies wat ik zei en ging weer zitten. Even later schuift hij weer naar achter om zijn gum uit zijn la te pakken. 'Daar gaan we weer', denk ik, want ik heb al heel vaak gezien dat hij zijn stoel dan maar laat voor wat het is. Maar nee, Jakob schuift hem uit zichzelf weer naar voren en wel door hem met beide handen een stukje op te tillen en tegelijkertijd naar voren te verplaatsen. Dus niet op de manier waarop ik het hem net heb verteld, maar een veel efficiëntere, waarvan ik niet wist dat hij ertoe in staat was. Hoera!

Jakob wordt op straat veelvuldig begroet door klasgenootjes. Jakob groet nooit terug. Misschien kan hij de informatie gewoon niet zo snel verwerken of hij weet niet dat teruggroeten de bedoeling is. Elke keer als ik tegen hem vertel dat iemand hem groette, is het al te laat om er op te reageren. Vanmiddag gingen we naar pianoles en zagen we Lars, die schuin tegenover hem zit in de klas, in de straat van de pianojuf. Op de terugweg promptte ik Jakob 10 meter van te voren dat het leuk zou zijn om Lars dag te zeggen als we langs hem fietsten. 'He Lars', riep Jakob vrolijk, precies op het goede moment. 'Hoi', antwoordde Lars een beetje ongemakkelijk. (De rollen waren even omgedraaid, haha.) Wat bijzonder aan het voorval was, was dat Jakob niet létterlijk deed wat ik zei, dus in plaats van 'dag Lars' er 'hé Lars' van maakte en dat hij het niet meteen deed toen ik het vroeg, maar wachtte tot Lars binnen gehoor- en gezichtsafstand was. Wow!

O ja, Jakob wilde vandaag eindelijk naar de kapper. Hij wilde weer kort haar, net als Rik, want het was lente. Ik ben meteen met hem naar een kapper gesjeest, niet eens een erg kindvriendelijke, voor hij zich weer zou kunnen bedenken. Jakob heeft dus weer kort haar en het staat hem prachtig!

update

2010-03-16T12:56:00.000-07:00

Jakob gaat nog steeds één uur per dag naar school. Nu half met begeleiding, half zonder. Het gaat goed. Hij doet mee aan groepslesjes, werkt aan zijn tafeltje zelfstandig met behulp van het dagtakenboekje waarin hij kan afstrepen wat hij gedaan heeft. De juf rolt af en toe haar krukje naar hem toe om hem te helpen en rolt dan weer verder naar een ander kind. Het is rustig genoeg in de klas voor Jakob om zich een beetje te ontspannen en af en toe glimlachend in de verte te staren en zich dan weer over zijn werk te buigen.

Maar één uur is voldoende, meer wordt het voorlopig niet, voel ik. En dat hoeft ook niet. Het speelprogramma loopt beter dan ooit. Jakob neemt duidelijk de leiding in wat hij daar wil doen: ontladen! Hij laat zijn spelers in hun prinsessen- en prinsenpersonages heel onhandig en dom en langzaam en autistisch en boos en verdrietig en bang zijn en giechelt zelf al zijn spanning over die dingen langzaam maar gestaag weg.

pleasen

2010-03-07T11:19:00.000-08:00

Vandaag maakten we met familie van Rik een tochtje naar de speeltuin in het Flevopark. Toen we de speeltuin weer uitwilde, liep Jakob voorop en hoorde ik hem tegen twee dames met een klein kindje, die de uitgang versperden, korzelig zeggen: 'schiet eens op, ik wil er door'.

Tegen zijn achterneefje, die hem later die middag vroeg of hij op Jakobs detendo mocht spelen, zei hij: 'Nee, je moet Nintendo zeggen, gekkie!'

En tegen Lucie schreeuwde hij bij het avondeten dat hij het stom vond dat ze zoveel vriendinnen had en dat hij veel te weinig aandacht van haar kreeg.

Kortom, Jakob communiceert zowaar het een en ander. Als hij er nou ook nog wat mee voor elkaar wil krijgen, moet hij wel meer leren pleasen denk ik.

waar ruikt het hier?

2010-02-14T04:28:00.000-08:00

Jakob heeft, net als Lucie en ik, een gevoelige neus. Hebben Lucie en ik nog een soort etiquette om tussen de minder goed-ruikenden te doen alsof geur er niet toe doet, Jakob doet niet aan zulke sociale conventies. Vandaag nog in café Vrijburcht roept Jakob naast een opvallend geparfumeerde mevrouw: 'Wat ruikt het hier?'

Ik denk dat hij op zo'n vraag een antwoord van mij verwacht. Op straat kan ik hem dat antwoord meestal wel geven. Op IJburg ruikt het opvallend vaak naar patat.

Maar laatst bij de Macro beantwoordde hij zijn vraag zelf: 'Waar ruikt het hier? ... Patat!'

Ik: 'Nee hoor, dat is geen patat, dat is de viskraam.'

Jakob: 'Ik wil later viskraam worden.'

Ik maak hieruit op dat hij de viskraam lekker vindt ruiken.

lachen und weinen

2010-02-09T12:07:00.000-08:00

Sinds deze maand wordt er in twee kamers van ons huis gespeeld. Helemaal op zolder Jakob en een verdieping lager Louai. Dit is handig want spelers kunnen nu rouleren en met elkaar napraten, een dialoogje of een mini doen. Er komen immers, net zoals bij ouders, wel eens wat gevoelens opzetten bij spelers als ze met kinderen spelen. Zeker als kinderen gaan ontladen. Iets wat vandaag bij beide kinderen gebeurde. Jakob werd woest en Louai moest plotseling onbedaarlijk huilen. Iedereen in huis had eigenlijk zin om mee te gaan huilen, zelfs mijn vriend Peter die zijn zelfgebouwde kast stond te schilderen en het heel poëtisch een 'wetend huilen' noemde. Jakob maakte zonder er erg in te hebben een einde aan het huilen door tijdens de gezamenlijke lunch met een benauwd gezicht de woonkamer uit te rennen, terwijl hij schreeuwde: 'ik moet poepen!' Hiervan schoot Louai van de weeromstuit in een zeer aanstekelijke lach, waardoor Jakob toen hij terug de woonkamer in kwam met zijn broek op zijn enkels, ook maar mee begon te giechelen.

Jakob is zeven

2010-02-09T05:50:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag werd Jakob zeven. Hij had het al sinds Lucie's verjaardag in oktober dagelijks over zijn eigen verjaardag gehad: hij vindt zeven worden blijkbaar een mijlpaal. En ik ook.

We hebben hem verteld dat hij, als hij zeven is, alleen in zijn eigen bed gaat inslapen, 's avonds. En sinds we dat aangekondigd hebben heeft hij ook dat dagelijks herhaald. Om zichzelf moed in te praten, misschien, ... het klonk alsof hij zelf ook razend gemotiveerd was om alleen in zijn eigen bed te gaan inslapen, als hij zeven is.

En nu is hij dus zeven. Al drie nachten heeft hij 's avonds alleen in zijn eigen bed gelegen om daar in te slapen. Hoera!

Jakob naar de Montessorischool

2010-01-29T04:12:00.001-08:00

Jakob is nu drie dagen een uur naar school geweest. Uit wat ik hoor van zijn begeleiders, Rik en Krista, is er nog veel spanning bij hem, maar laat hij ook wel een beetje zien wat hij kan met rekenen en taal en doet de juf daarmee verbaasd staan. Juf Anouk is, als ik het zo hoor een natuurtalent en de kinderen zijn rustig, dus de omstandigheden zijn gunstig. En Jakob gaat er ondanks zijn gespannenheid graag naar toe. Volgende week donderdag ga ik zelf mee en hoop ik wat meer te kunnen vertellen.

les

2010-01-22T10:42:00.000-08:00

Jakob gaat weer naar school vanaf volgende week woensdag, maar dan één uur per dag met begeleiding. Ik heb het kunnen regelen met de school van Lucie. Wel in een andere middenbouwklas dan Lucie, eentje met meer orde en hele zoete kinderen, naar ik begrijp. Al zijn het er veel, 28. We gaan zien hoe het loopt...

Vandaag had ik Jakob meegenomen naar Lucies pianoles en toen bekende hij in de bakfiets dat hij ook pianoles wilde. Dus hebben we als experiment de laatste vijf minuten van Lucies les gebruikt voor Jakob en al begon hij meteen zijn eigen liedjes te pingelen, hij kon toch ook wel wat instructies opvolgen en liet toen meteen zien hoe snel hij leert op de piano. Volgende week nog eens proberen. Gelukkig heeft deze lerares een zeer zacht karakter en een engelengeduld, dus ik geef het een goede kans.

afwassen

2010-01-16T00:54:00.000-08:00

We hebben weliswaar een afwasmachine, maar die staat werkeloos in onze onaffe keuken: hij moet nog geinstalleerd worden. Dus doen we al maanden de afwas met de hand. Lucie had ik al geleerd om af te wassen en die doet dat nu heel af en toe voor een muntje in haar spaarpot, maar gisteren bleek het een goed moment om ook Jakob er bij te betrekken. Omdat hij door het tafeldekken al geleerd had waar alles stond, kon hij nu mooi alle spullen op hun plek terugzetten. Jakob vond het prachtig en rukte elk bord uit mijn handen voor ik het goed en wel had afgedroogd. En zo deden we heel genoeglijk met zijn drieën de afwas.

lange zinnen

2010-01-15T12:21:00.001-08:00

In november had ik nog een gesprek met de logopediste op Jakobs (ex-)school. Zij had hem getest en zijn scores waren lager dan voorheen. Vond ik ook al een veeg teken, want zijn taal ging juist zo vooruit thuis. Hoe testbaar was onze kleine schoolzombie daar?

Inmiddels maakt Jakob krankzinnig lange zinnen voor zijn doen. 13-15 woorden per zin zijn geen uitzondering en de zinnen bevatten ook nog bijzinnen. Voorbeeld: 'ik wou je zoeken en toen ik je hoorde, ging ik naar je toe lopen'. Hij praat nog wel langzaam en moet soms opnieuw beginnen omdat hij per ongeluk een verkeerd woord zegt. Lucie vindt dat Jakob geen problemen met praten meer heeft, alleen dat hij nog wat beter moet leren antwoord te geven.

wie is het?

2010-01-13T08:01:00.000-08:00

Ruim twee jaar geleden kocht ik het spelletje Wie is het? voor in de speelkamer omdat daar zoveel nuttige dingen mee te oefenen zijn. Tot nog toe was het nog niet gelukt om het spelletje met Jakob volgens de spelregels te spelen, maar nu kan hij het! Toen ik vorige week uitlegde wat de bedoeling van het spel was door te zeggen dat hij door middel van vragen moest uitvinden welk poppetje ik had, zei hij: 'welk poppetje heb jij?'

Inmiddels snapt hij dat het vragen moeten zijn waarop je met 'ja' of 'nee' kan antwoorden.

hangend aan- en uitkleden

2010-01-11T02:41:00.001-08:00

Lucie heeft sinds een jaar of twee een tweepersoonshoogslaper opgebouwd uit metalen buizen. Zij noemt dit haar klimbed. In deze afgelopen twee jaar heeft zij er zoveel in geklommen en aan geslingerd dat haar tors er uit ziet als van een wedstrijdzwemster. Haar nieuwste uitdaging is om zich hangend aan haar bed uit- en aan te kleden. Met een klein beetje hulp gaat haar dit heel goed af.

Jakob is nu ook al een aantal weken aan het oefenen en ook zijn schriele bovenlijf begint in de breedte te groeien. En helaas wil ook hij alleen nog maar hangend aan- en uitkleden, maar dan met hulp en dat is me toch een gehannes!

dinges

2010-01-09T10:47:00.000-08:00

Jakob heeft de woorden 'dinges' en 'dingen' ontdekt. Handige woorden zijn dat toch. Als je woordvindingsproblemen hebt, kun je eigenlijk niet zonder. 'Lucie, niet mijn dinges afpakken! Hé, dat zijn mijn dingen', hoorde ik net uit de badkamer komen.

heitje voor een karweitje

2010-01-06T12:00:00.001-08:00

Gisteren waren hier vijf kinderen van Lucies leeftijd aan de deur met kinderbezempjes. Of ze de stoep mochten schoonvegen voor geld. Natuurlijk, dat soort dingen deed ik vroeger ook. Jakob had mee opengedaan en zag wat er gebeurde. En Lucie had hem over zakgeld verteld en dat ze daar ooit een spelletje voor de Nintendo van had gekocht. Dus toen ik bemerkte dat hij interesse in geld en spaarpotten en verdienen had, zag ik mijn kans schoon om Jakob iets over geld te gaan leren en tevens zijn executieve functies te verbeteren.

Inmiddels heeft hij al drie keer de tafel gedekt voor een dubbeltje en ik hoef steeds minder te prompten (waar zijn de borden? hoeveel borden? wat heb je nog meer nodig? doe je de la ook weer dicht? etc.). Ook heeft hij me al geholpen bij een was in de machine doen.

Olé olé olé olé, zoals Jakob tegenwoordig zingt als hij iets leuk vindt.

vriend

2010-01-04T11:05:00.000-08:00

Gisteren hebben we de verjaardag van Rik gevierd met het gezin door in café Vrijburcht te lunchen en een spelletje Stap Op te spelen. In het café waren nog meer kinderen en één van deze kinderen stapte op een gegeven ogenblik op Jakob af en probeerde contact met hem te maken. En zowaar, er ontstond iets van spel tussen deze twee kinderen: Jakob wilde een poes spelen en het andere kind wilde zijn baasje wel zijn en ging vertellen waar Jakob als poes naar toe moest. Zo verdwenen ze uit ons gehoorsveld en keken we vol spanning toe wat er verder zou gebeuren. We konden zien dat Finn, want zo bleek het kind te heten waarvan we niet meteen konden zien of het jongetje of een meisje was, zo lang waren zijn krullen en wimpers, tegen Jakob begon te praten en dat Jakob weliswaar oogcontact maakte en een gelukzalige en tegelijk verlegen glimlach op zijn gezicht had, maar ik geloof niet dat hij iets terug zei. Uiteindelijk kwam Jakob als poes weer teruggekropen naar ons, dat leek hem waarschijnlijk toch wat veiliger, met Finn in zijn kielzog. Finn wilde toen weten of Jakob een jongetje of een meisje was, haha!

Toen Finns vader hem bij onze tafel weg kwam halen om te gaan eten, riep Finn: 'Nee, nee, ik wil bij mijn vriend blijven!'

bioscoop en kinderspel

2009-12-21T10:20:00.000-08:00

Gisteren werden er in het theater annex filmzaal van Vrijburcht, een huizenblok twee straten verderop, kinderfilms vertoond. Het leek mij tijd voor Jakob om kennis te maken met de 'bioscoop'. Jakob ging akkoord nadat ik hem had uitgelegd wat we gingen doen. Er waren hooguit 10 kinderen en wat ouders, maar het principe van de bioscoop bleef gelijk: we moesten een kaartje kopen, konden limonade met zakjes chips krijgen, op een stoel gaan zitten en in het donker naar een groot scherm kijken. Voor Jakob was het allemaal nieuw. Er waren twee voorfilmpjes over Lola en dinges, ik weet niet meer hoe hij heet en een hoofdfilm over een Sneeuwman. Gelukkig allemaal niet op Hollywoodsnelheid, dus enigszins bij te houden voor Jakob, bovendien fluisterde ik af en toe wat in zijn oor ter verduidelijking. En gelukkig maar 50 minuten in totaal, meer dan genoeg voor Jakob. We hebben vandaag nog gesprekjes gevoerd over de films, hij had er aardig wat van meegekregen. Bijzonder voor een kind dat vrijwel geen televisie kijkt.

Vanmorgen hoorde ik Jakob, Lucie en haar vriendinnetje Isa, en Rik samen spelen op zolder, terwijl ik aan het schilderen was. Lucie en Isa speelden 'polities' en deelden steeds bekeuringen uit aan Jakob en Rik wegens botsen, door rood rijden enzovoort. Jakob deed leuk mee en bleek 's middags weer wat taalgebruik van de meisjes opgepikt te hebben, te horen aan zijn 'Attentie, attentie!' Jakob let echt steeds beter op wat andere kinderen doen en zeggen. Het wordt wellicht tijd om speeldates met leeftijdgenoten in te lassen in zijn speelprogramma.

sneeuwballen gooien en tennissen

2009-12-17T05:48:00.000-08:00

Jakob zag niet uit zich zelf dat het gesneeuwd had, maar toen we hem er op wezen, riep hij: 'leuk!' Hij trok meteen zijn pyjama uit en vroeg waar zijn kleren waren. Ik was nog niet zo wakker en mompelde dat die boven waren en was al bang dat dat betekende dat ik ook meteen in actie moest komen, maar Lucie ging hem helpen en in een vloek en een zucht waren ze weer volledig aangekleed beneden. Waar sneeuw al niet goed voor is. Toen wilde ze samen in het schemerdonker naar buiten, waar ze sneeuwballen gingen gooien en een sneeuwpop probeerden te maken. Ik ging intussen douchen en toen ik terug kwam, waren er opeens zes kinderen voor ons huis met sneeuwballen aan het gooien, waar Jakob er één van was! Hij was aan het spelen met de buurkinderen en leek het hartstikke leuk te vinden!

Rik vertelde gisteren dat hij met Jakob op de Wii had getennist en dat Jakob daar heel goed in bleek te zijn, dus dat wilde ik ook wel eens zien. En inderdaad, zijn ooghandcoördinatie is zo verbeterd de afgelopen jaren, dat hij precies op het juiste moment slaat. De manier waarop hij slaat lijkt nergens op, maar bij de Wii maakt dat gelukkig niets uit, het gaat daar puur over timing en niet over techniek. En op het scherm ziet het er prachtig uit, dus Jakob giechelt wat af, van onverwacht succes vermoed ik.

topdag

2009-12-08T13:10:00.000-08:00

Gisteren een pechdag, vandaag een topdag! Echt heel leuk met Jakob gespeeld de hele dag, 3x een half uur met de Wii, waar ik Jakob eindelijk heb kunnen verleiden om op mij (Luigi) te wachten, omdat ik nog een gouden munt wilde scoren. Heel handig om nu ooghandcoördinatie en samenwerken tegelijk te kunnen oefenen en Jakob gaat rap vooruit. Hij wil veel de zelfde levels doen, maar af en toe probeert hij toch iets nieuws.

Verder schooltje gespeeld, om de beurt zijn we meester / juf en leerling en maken we sommen en schrijven we woorden en zetten we krullen en plakken we plaatjes.

Ik heb Jakob gisteren ook weer laten fietsen voor het eerst sinds Rasquert. Gisteren schreeuwde hij nog tien minuten lang 'help, help' en reed toen er een brommer langs kwam van schrik tegen een container omdat hij even niet meer wist hoe hij moest sturen, maar vandaag ging ook het fietsen al weer veel beter. Hij moet nog wel leren opstappen en rustig afstappen.

Het leukst van al was het fantasiespel: Jakob verkleedt zich graag als de Spaanse prinses Roosje en ik ben koningin Moosje. Verder is er een elfje Lena en een prins Filip en een koning Arthur in het verhaal, dat zich deze weken steeds verder uitbreidt. Al deze personages wonen in verschillende landen en bezoeken elkaar met vliegtuig of trein, ze zitten op allerlei lessen zoals zwemles, paardrijles, vliegles, toverles, draakvechtles, dansles. En het belangrijkste van alles: ze zijn op bepaalde dagen jarig. Vandaag zijn Roosje en ik naar Rotterdam gevlogen waar Filip woont om hem een zwaard voor zijn verjaardag te geven en thee en taart te consumeren. Hoezeer Jakob ook veel ritueel gedrag (herhalen van al die leeftijden en verjaardagen bijvoorbeeld) heeft bij dit spel, er valt altijd weer iets nieuws toe te voegen.

Wii en Nintendo

2009-12-07T12:21:00.000-08:00

Jakob is hele dagen thuis, sinds hij niet meer op school zit. Met Ursula, want ik zit hele dagen op mijn werk. Ik ben dus niet de aangewezen persoon om hier verslag te doen van het leven met Jakob, want ik maak hem alleen mee als we samen pannenkoeken eten (vanavond) en als ik - terwijl ik de afwas doe - hem observeer terwijl hij met Lucie met de kolossale nieuwe Nintendo (de Wii) speelt.

Net als bij de Nintendo heeft hij snel begrepen dat een computerspelletje geoefend moet worden, om er beter in te worden. Hij speelt dus heel vaak hetzelfde level, schijnbaar zonder geïnteresseerd te zij in de volgende levels, wat Lucie bijzonder ergerlijk vindt. En hoe hij de oog-handcoördinatie van de Nintendo moet toepassen op de Wii, dat heeft hij eigenlijk heel snel begrepen. Mario's kontsprongen, muurtje-springen, ... Jakob kan het allemaal, op de Wii.

Alleen het concept samenspelen, wat op de Wii wel kan maar op de Nintendo niet, vindt hij moeilijk. Op de Nintendo zijn Mario en zijn broer Luigi (de andere speler) altijd tegenstanders. Jakob heeft daar uitstekend geleerd hoe hij Luigi (of Mario, als hijzelf Luigi was) met vuurballen tot moes kan schieten, daarbij sardonisch lachend. Dat hij nu opeens met diezelfde Luigi (of Mario, als hijzelf Luigi is) moet samnwerken om een level te halen, ... pffft.

Sinterklaas

2009-12-06T13:06:00.000-08:00

Sinterklaas heeft gisteren een vuilniszak voor onze deur gezet met vrijwel uitsluitend cadeaus voor Jakob en Lucie daarin. Eerder had Sinterklaas al een televisietoestel laten bezorgen met een beeldscherm waarin we onze hele woonkamer weerspiegeld kunnen zien. Uit de vuilniszak kwam een Wii. Lucie was blij dat Sinterklaas er is, omdat die allemaal dingen koopt die wij niet kunnen betalen.

Vandaag heeft iedereen op de Wii gespeeld. Voor wii dat niet weet: een Wii is een heel grote Nintendo DS; althans, doordat onze nieuwe televisie er ook bij betrokken is, is het een spectaculaire attractie. Zeker, omdat het spelletje dat we erop spelen gewoon weer de vertrouwde Mario Bros is.

Ursula en Lucie kunnen hun DS-vaardigheden indrukwekkend snel toepassen voor het nieuwe spel, maar Jakob is erg aan het stuntelen. Hij heeft mijn niveau, hier. Ik heb een herkansing gekregen, om in ieder geval met mijn zoon een spelletje te doen dat we voorlopig nog even goed kunnen.

school (4)

2009-12-05T14:41:00.000-08:00

Afgelopen woensdag is Sabrina, onze ortho-pedagoge, op Jakobs school geweest om hem daar te observeren. Hij had het op school nog minder leuk dan we vermoedden, hoewel hij elke dag volhield te zeggen dat hij het leuk had op school en dat school het leukste was dat hij die dag gedaan had. Leuk! LEUK!!

Sabrina's verslag zorgde ervoor dat Ursula de volgende dag aan de school meedeelde dat ze Jakob van school haalde. Sinds vandaag is hij dus weer volledig thuis. Jakob vindt dat fijn, want, zegt hij, nu hoeft hij niet meer vroeg op te staan.

En, zegt hij, schrijven vindt hij stom op school, maar thuis vindt hij dat leuk. En rekenen en lezen ook, trouwens. Vanavond las hij voor het eerst van zijn leven een Sinterklaasgedicht voor.

Jakob waarschijnlijk weer van school

2009-11-22T06:58:00.000-08:00

Sjonge, wat heb ik het toch druk in Amsterdam! Ik heb nauwelijks tijd om dit blog bij te houden, terwijl er natuurlijk wel van alles gebeurt. Rik werkt vier dagen, ik speel met vier autistische kinderen en leid het speelprogramma van Jakob en intussen klussen en schilderen we wat af.

We denken er sterk over om Jakob weer van school te halen vanaf de Kerstvakantie. De school kan hem eigenlijk niet bieden wat hij nodig heeft om zich goed te ontwikkelen: weinig prikkels en voor hem aantrekkelijke kinderen om mee te leren spelen. Helaas is het in Jakobs klas met 14 kinderen lawaaiiger dan in Lucies volle klas en zijn de kinderen vaak boos en verdrietig en weinig behulpzaam. Het zijn immers ook speciale kinderen. Een geschiktere school heb ik nog niet gevonden, dus dat wordt weer een volledig thuisprogramma.

Roosje en Poesje

2009-10-30T05:23:00.000-07:00

We zijn verhuisd en dat is fijn maar ook niet fijn, want het is hier een chaos waarin nog een heleboel orde moet worden geschapen en dat kost veel tijd en energie en het gaat me veel te langzaam, opnieuw een oefening in geduld. Jakob groeit grappig genoeg enorm temidden van deze chaos waarin elke dag van alles van plaats verandert en wij van de ene kamer naar de andere verhuizen. Hij slaapt sinds we uit Rasquert weg zijn bijvoorbeeld met een knuffel, genaamd Roosje, en daar begint hij nu zo maar fantasiespel mee te spelen. Hij stopt Roosje zogenaamd onder de douche, doet haar een pyjama aan, geeft haar te eten, gaat met haar naar de zogenaamde winkel ('zo, hier is de winkel' zegt hij dan bij de rafelige gipsplaten wand van onze tijdelijke eetkamer), enzovoort, en hij kletst daar dus enorm bij, met stemmetjes! Jakob heeft Lucie ook een knuffel toegewezen, Poesje, zodat Roosje niet de enige is die moet gaan slapen en sommen moet maken en van die dingen. Lucie gaat er half in mee, maar ook zij is met haar acht jaar nog heel goed in staat om te vergeten dat er een scheidslijn is tussen fantasie en werkelijkheid, want gisteravond toen Jakob streng zei dat Poesje haar pyjama aan moest, mopperde Lucie geergerd (terwijl ze zat te tekenen en helemaal niet met Poesje aan het spelen was): 'Nou, maar dan moet Roosje ook haar pyjama aan.' Kortom, onze kinderen hebben op Jakobs initiatief een alterego gekregen en counselspelen is nog nooit zo makkelijk geweest. Als Jakob in de Ballorig een sloot chocomel over zijn trui morst, spelen we dat thuis na met Roosje en Poesje en schatert Jakob het uit. Poesje is dan natuurlijk degene die morst en Roosje is o zo handig en voorzichtig.

Jakob en de Zillesenlaan

2009-10-10T11:11:00.000-07:00

Morgen vertrekken we uit de Watergraafsmeer. Omdat het huis op de Zillesenlaan eigenlijk nog niet echt bewoonbaar is, gaan we enkele dagen in een bed and breakfast logeren op IJburg. Komende week zullen we dan de keuken bouwen en zal het water en het riool aangesloten worden. Vandaag waren we met hele gezin in het huis om een begin te maken met de verplaatsing van de enorme hoop spullen die in de woonkamer gelost is door de verhuizers uit Groningen. Jakob wilde het huis niet in. Het eerste half uur heeft hij in de auto gezeten. Daarna kon ik hem het huis in lokken met de belofte dat er twee skartkarretjes op zolder waren en een tafeltje met tekenspullen. Toen heeft hij een uur met Lucie in een stoffige kamer gespeeld. Na dat uur kwam hij met vieze handen naar beneden en wilde zijn handen wassen. Ik legde uit dat dat niet kon omdat we nog geen water hadden. Nu was voor Jakob de maat vol: hij wilde terug naar het 'logeerhuis' in de Watergraafsmeer. Ik kon hem niet echt ongelijk geven, hoe onhandig dit voor ons ook was. Geduldig blijven en meer hulp zoeken is het devies.

hectiek

2009-10-02T07:57:00.000-07:00

Vandaag was de oplevering van ons huis. Niet dat het klaar is, maar nu kunnen we zelf ook aan de slag. De bouwvakkers zijn waarschijnlijk nog een week bezig en we verhuizen op zaterdag 10 oktober. Maar we hebben wel veel pech met de aansluitingen, want water en riool zijn nog niet aangesloten. Het wordt dus nog een paar weken kamperend afzien in eigen huis. Niet grappig.

Maar hoe gaat het met Jakob? Verrassend goed eigenlijk! Op school is hij nog niet erg in contact, maar hij gaat er wel braaf heen en praat er thuis ook een beetje over. Hij gaat nu elke dag met de taxi heen, terug met mij. Maar thuis is hij wel goed in contact, maakt lange zinnen, stelt mooie vragen en kopieert gedrag en taal van Lucie. Erg bijzonder om te zien. Ook wordt hij zelfstandiger. Ik geloof dat hij hier gemotiveerder voor is geworden nu hij merkt dat het op school echt nodig is. Hij heeft het bijvoorbeeld op zich genomen om ook thuis de wc-deur op slot te doen en het hele afveeg-doortrek-handenwas-ritueel zelf uit te voeren, in plaats van met dichtgeknepen neus te wachten tot iemand hem komt helpen, terwijl hij met nasale stem 'le coq est mort' zingt, het teken dat hij gepoept heeft.

mexicaanse griep

2009-09-20T11:39:00.000-07:00

Jawel, we hebben de Mexicaanse griep. Al een week. Ieder in verschillende mate, Rik het ergst. Heel leerzaam voor Jakob die niet goed wist wat ziek zijn betekende en nu echt ervoer wat koorts was en waarom hij in bed moest blijven. Hij ontdekte de werkzaamheid van de aspirine en vroeg er op een gegeven moment zelf om. Al zo vaak hadden spelers in de afgelopen jaren afgebeld omdat ze ziek waren en als ik uitlegde wat dat betekende zag ik dat hij dat niet goed begreep. Nu heeft hij een referentiekader, hoera!

school en thuis

2009-09-13T08:54:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag was ik in de bijzondere gelegenheid om een vraag te stellen aan een Son-Rise specialist, Sean Fitzgerald. Mijn vraag was of kinderen met autisme, die in een thuisprogramma in het laatste stadium van de Son-Rise Developmental Model zijn aangekomen (Jakob is daar nog niet helemaal, maar goed) en naar school gaan, op school kunnen wennen aan die hoeveelheid prikkels. Ik legde uit dat Jakob thuis veel beter in contact is dan op school. Hij gaf voorbeelden van kinderen die de eerste vier tot zes weken op hun nieuwe school heel erg in zichzelf waren gekeerd en daarna hun draai begonnen te vinden en contact begonnen te maken, maar ook van kinderen die niet konden wennen aan die hoeveelheid prikkels. Maar hij gaf ook een voorbeeld van een kind dat na zes weken niet gewend was, weer van school gehaald werd, opnieuw thuisprogramma kreeg gedurende een half jaar en toen weer naar school ging en dat het dit keer wel lukte.

Kortom, voor ons is het nog even afwachten, Jakob begint morgen aan zijn vierde week. En hij heeft gelukkig ook nog een thuisprogramma in de middagen.

waaromvragen

2009-09-10T11:52:00.001-07:00

Vandaag was Jakob op schoolreisje en ik was niet mee. Hij had slecht geslapen en was vanmorgen in de auto erg aan het riedelen (steeds maar dezelfde vragen en zinnen: 'waarom gaat Lucie niet mee op schoolreisje?', 'gaan we door Oost en dan door Zuid en dan door West?' ), waaruit ik opmaakte dat hij zenuwachtig was. Toen ik hem kwam ophalen zag Jakob witjes en had hij andere kleren aan. Hij bleek diarree gehad te hebben in de bus terug.

Jakob is de laatste tijd erg geïnteresseerd in Noord en Oost en West en Zuid en in de snelwegen en waar ze allemaal naar toe gaan. Van de trams wil hij dat nu ook weten. Geweldig eigenlijk, bedacht ik me vandaag, dat hij zoveel vragen stelt tegenwoordig, vroeger vroeg hij nooit iets over wat hij zag buiten of over wat er gebeurde thuis. Hij is echt veel gemotiveerder om de wereld om zich heen te begrijpen nu. Hij stelt ook veel waaromvragen: 'waarom ben je boos, mama?', 'waarom zing je Bob de Bouwer, onderbroekenvouwer, Lucie?', 'waarom komt de ijscoman niet?' enzovoort. Een half jaar geleden nog technisch en ABA-achtig zitten oefenen met die waaromvragen en nu komen ze spontaan.

Nog een leuk momentje vandaag: Dora vraagt aan het eind van de beroepenaflevering aan Jakob wat hij wil worden later; Jakob antwoordt luid en duidelijk: 'meester en ... man'.

En gisteren zei hij in navolging van zijn vader tegen me: 'verdomd, je hebt gelijk'.

linnaeushof

2009-09-05T11:39:00.000-07:00

Volgende week donderdag gaat Jakob op schoolreisje. Naar de Linnaeushof in Bennebroek, de grootste speeltuin van Europa naar eigen zeggen. Om dit tochtje wat makkelijker te maken voor hem, zijn we er vandaag vast naar toe geweest. Omdat het wat regenachtig was, was het gelukkig niet erg druk. Hij heeft het drie uur volgehouden en was harstikke flexibel. Het enige wat hij niet verdroeg, was dat Lucie als een dolle hond heen en weer rende zonder iemand te waarschuwen waar ze naar toe ging (Jakob: 'Lucie, wacht, wacht!'), dus hebben we haar gevraagd om daar rekening mee te houden. Het allerleukst vond Jakob de kabelbaan over het water, waar hij volgens het bordje eigenlijk nog een half jaar te jong voor was. En een hele hoge glijbaan, waar je op een kleedje van af kon roetsjen met zes mensen naast elkaar. Het fijne van zo'n buitenspeeltuin is dat het een stuk minder lawaaiig is dan een binnenspeeltuin.

een ochtend op school

2009-09-04T07:39:00.000-07:00

Deze week mocht ik weer eens schaduwen in de klas bij Jakob. Ik word daar niet blij van. Hoezeer de juffen ook hun best doen om er iets van te maken, zo'n dag is eigenlijk voor niemand echt leuk. En voor Jakob al helemaal niet. De kinderen maken helaas toch meer herrie dan hij kan verdragen, waardoor hij erg vaak 'dichtgaat', om de haverklap heeft er een kind een aanval van boosheid of verdriet, in de kring is het heel onrustig omdat de kinderen zo dicht op elkaar zitten en elkaar de hele tijd duwen en aanraken. Hij heeft de grootste moeite om zijn rugtas te bedienen en kan zelf de luizentas niet open en dicht te krijgen waar tas en jas verschillende malen op een ochtend in en uit moeten. En dan is er nog een heel systeem met mandjes waar de broodtrommel en beker in moeten, die dan weer op een kar gezet moeten worden die daar eigenlijk net te klein voor is. Als Jakob als laatste bij de kar is, weet hij dan ook niet hoe hij dat moet oplossen. Op het schoolplein vindt Jakob het ook te lawaaiig. Op zo'n ochtend zie ik regelmatig een trillend lipje of een grimas, maar Jakob is niet van plan te gaan huilen, liever treedt hij weer uit het contact.

Antwoord geven op vragen deed hij nauwelijks die ochtend.

lang haar

2009-09-01T11:52:00.000-07:00

Jakobs haar is al weer een hele tijd niet geknipt. Maar Jakob is in staking: hij wil pas naar de kapper als hij op de Zillesenlaan woont. Intussen ziet hij er uit als een Stampertje. Ik kwam er vandaag achter dat hij van twee jongens in de klas meende dat het meisjes waren. De ene heeft een matje en de ander dreadlocks, lang haar dus zeg maar. Maar verder hebben ze niks meisjesachtigs.

Hij zit nu twee en een halve week op school en begint mondjesmaat iets te vertellen of vragen over school. Hij is er bijvoorbeeld nu achter dat hij het plaatje van de brilsmurf heeft. En hij vroeg aan mij welk plaatje Tariq (het jongetje dat naast hem zit) had. En toen wilde hij het van andere kinderen ook weten, maar daar moest ik het antwoord schuldig op blijven. Ik ben benieuwd of hij nu zelf gaat kijken naar de stickers op hun tafels en etensmandjes en stiftenmandjes en de kapstokken. Hij weet al wel welke jongens in de klas brillen dragen en welke kleuren de dagen van de week op het bord hebben. Hij is druk aan het systematiseren in zijn hoofd.

Ik ben wel tevreden over de mate van routine op deze school: net genoeg structuur voor Jakob om zich aan vast te klampen, maar nog genoeg ruimte om te leren omgaan met onverwachte dingen en om te blijven opletten om er achter te komen wat men van hem verwacht in verschillende situaties.

andere talen

2009-08-28T12:09:00.000-07:00

Jakob is momenteel gebrand op het leren van woorden in andere talen. Hij kan inmiddels een heel eind in het Engels en Frans tellen, wil ook kleuren weten en af en toe ook zomaar een woord, zoals 'doorrijden' of 'trap'. En Jakob heeft heus niet het geheugen van een savant, maar toch is het behoorlijk goed, want hij leert snel. Om het zichzelf extra moeilijk te maken, wil hij graag samen muntjes tellen, hij de gele, ik de bruine, tegelijk, maar niet in de zelfde taal. Dus dan tellen we om de beurt een muntje van ons stapeltje, Jakob in het Frans, ik in het Engels. Een enkele keer raakt hij er van in de war en roept bijvoorbeeld 'quarante-eight' als ik daarvoor 'forty-seven' heb gezegd, maar grotendeels laat hij zich niet uit zijn concentratie halen.

Op school zijn ze met de getallen 1 tot en met 10 bezig. In het Nederlands.

weggestuurd

2009-08-24T06:44:00.000-07:00

Vandaag was Jakob voor het eerst alleen op school. Ik vroeg vanmorgen of ik nog even mee zou gaan naar het schoolplein om buiten te spelen nadat hij zijn tas had opgehangen, maar dat hoefde niet van Jakob. Ik moest weg. Een nieuwe ervaring voor mij om weggestuurd te worden door mijn zoon. Heel goed.

Intussen verwerkt hij wat hij op school leert in tekeningen en gezang. 'We gaan opruimen, we gaan opruimen', zingt hij af en toe zachtjes voor zich heen. En gisteren in de trein tekende hij een rij plaatjes die symboliseerden wat we allemaal gingen doen die dag. Eten, drinken, in de kring, naar Leeuwarden, taart eten en cadeaus geven. Het mooie was dat het zijn eigen symbolen waren, ze leken helemaal niet op de picto's die ze op school gebruiken.

de smurfenklas

2009-08-17T10:56:00.000-07:00

Jakob is geplaatst in de klas van juf Sheila en juf Sandra en klasseassistente Samira. Deze klas heet de smurfenklas en Jakob heeft het plaatje van de brilsmurf op zijn kapstok gekregen. De routine van deze groep drie deed mij erg denken aan dat van de kleuterklas (kring, vrij spelen, eten en drinken, buiten spelen) behalve dat er aan het eind van de ochtend een echt werkje werd gedaan met klassikale instructie vooraf. Een vel met cijfers die kriskras over het papier stonden werd uitgedeeld waarbij alle enen in de zelfde kleur gekleurd moesten worden en alle tweeën in een andere zelfde kleur, enzovoort. Een kolfje naar Jakobs hand, hoewel we dat soort dingen thuis nooit doen eigenlijk. Voor het eerst deze ochtend was hij lekker bezig, snel, precies en systematisch. De juffen keken bewonderend toe.

In de auto heen en terug is Jakob erg bezig met waar we zijn, welke trams langs komen, of de auto's wel wachten voor een rood stoplicht (en dat doen ze natuurlijk niet altijd in Amsterdam tot Jakobs grote verontwaardiging), kortom hij is aan het kijken en aan het vragen! Voorlopig blijf ik nog maar even de route door de stad nemen in plaats van over de ring, goed voor de conversatie.

allemaal naar school

2009-08-16T08:37:00.000-07:00

We hebben de afgelopen week keihard gewerkt om al onze spullen in te pakken en in de garage van de boerderij te zetten, waar we ze een maand mogen laten staan, in de hoop dat de Cornelis Zillesenlaan dan van binnen zover af is dat ze daar naartoe vervoerd kunnen worden. Intussen wonen wij sinds vandaag in de Watergraafsmeer, in de onderste helft van een prachtig herenhuis met tuin. En morgen gaan de kinderen naar school, eentje op IJburg en eentje in Amsterdam-West. En Rik gaat ook weer naar school. En ik? Ik ga Jakob morgen begeleiden op school, ben heel benieuwd.

venimus, vidimus, vicimus

2009-08-08T11:09:00.000-07:00

Missie volbracht: de gevels zijn klaar! We zijn zojuist weer terug gekeerd in Rasquert. Hoewel Jakob de afgelopen vier weken herhaaldelijk heeft gevraagd wanneer we weer naar huis zouden gaan, vroeg hij vijf minuten na aankomst: 'is hier ook een strand? Gaan we morgen weer terug?'

nog steeds op IJburg

2009-08-04T03:41:00.001-07:00

We zijn nog niet teruggekeerd naar Rasquert wegens vertraging met het schilderwerk. Die vertraging heeft Rik, die sinds een week alleen aan het project werkt, opgelopen doordat hij mij moest verzorgen en een aantal keer naar het ziekenhuis moest brengen wegens acute baarmoederproblemen. Gelukkig ben ik weer in orde nu.

We zijn ook van huis gewisseld op IJburg. Het ene stel vrienden kwam terug van vakantie, het andere vertrok juist. Nu zitten we echt om de hoek bij de Zillesenlaan.

Lucie is al een week op vakantie met Mees en haar familie. Jakob mist haar, ik ook. Hij heeft de afgelopen drie weken wel een heerlijk speelprogramma gehad met drie nieuwe enthousiaste spelers en twee bekende. En verder geniet hij van het zwemmen op de strandjes met Rik. En van Dora natuurlijk. De overgangen van huis naar huis vindt hij lastig, maar hij went toch ook wel weer snel. Een dagje ontladen en slecht slapen en daarna past hij zich aan. Knap hoor!

hoe gaat het nu met Jakob?

2009-07-27T04:19:00.000-07:00

Enkele weken geleden ging ik met twee kinderen naar Karen Gerritsen, opdat we erachter kwamen of zij misschien Irlen hebben. Mensen met Irlen hebben last van zwart-witcontrast en zijn erbij gebaat om door gekleurde filters te kijken. Lucie's test duurde ongeveer een uur, en leverde op dat zij graag door donkerblauwe filters naar de wereld kijkt. Lucie kreeg de filters mee naar huis om thuis op de boeken te leggen die ze leest. Daarna was Jakob aan de beurt om getest te worden. Maar Jakobs hobby is het om welwillende mensen te plagen, dus hij begon Karen de tester te plagen met verwarrende antwoorden. Jakob was even niet testbaar.

Thuis heeft Lucie wel enkele keren de blauwe filters gebruikt terwijl ze in bed lag te lezen, maar inmiddels heeft Jakob die gewoonte van haar overgenomen. Hij ligt nu door de donkerblauwe sheets in zijn plaatjesboek te kijken. Soms zijn we ze kwijt, dan liggen ze tussen zijn lakens.

boete

2009-07-26T12:57:00.000-07:00

De gemeente Amsterdam had ons tot 22 juli de tijd gegeven om de buitenkant van ons huis zo af te maken als we zelf op de bouwtekening hebben aangegeven. Dat is dus niet gelukt, maar ons contact bij de gemeente raadde ons aan om een bezwaarschrift te schrijven, waarin we aan zouden geven hoe de gemeente Amsterdam heeft bijgedragen aan de opgelopen vertraging. Het was even zoeken, maar inderdaad, ook de gemeente Amsterdam heeft bijgedragen aan de opgelopen vertraging. En het bezwaarschrift heeft geholpen! We hebben van de gemeente drie extra maanden gekregen, waardoor we nu klaar moeten zijn op 1 augustus, en eventueel op 1 september.

Wat we hiervan geleerd hebben is dat met de hoge heren wel te praten valt.

Janine

2009-07-25T01:35:00.001-07:00

Ik had aan Gertie verteld dat wij op 1 mei in Amsterdam zouden wonen. Onze kaart in de kaartenbak van het Steunpunt Vrijwilligers De Marne en Winsum verliep dus op 1 mei. En daardoor droogde in het begin van de lente de stroom vrijwilligers weer op. Alleen Janine, die kwam in maart. Janine is Gertie's dochter.

Janine zit in de vierde klas van het vwo; tegenwoordig is het de bedoeling dat je dan, in de vierde klas dus, een maatschappelijke stage doet. En voor Janine was Jakob de maatschappelijke stage.

Het leukste aan Janine is de onbevangenheid waarmee ze het speelprogramma tegemoet trad. Janine heef zich Jakob gewoon laten overkomen en dat is bijzonder effectief. Ze stemt vanzelf op hem af. Als ze hem niet begrijpt, vraagt ze: 'Wat bedoel je nou?' Toevallig kan Janine de dingen ook heel goed op het tempo van Jakob doen (langzaam), waardoor haar spel er heel respectvol uitziet.

Peter

2009-07-24T13:12:00.001-07:00

Peter kwam in het speel-programma via Gertie (zie Ritsert). Peter is een jonge man, die vrijwilligers-werk doet uit overtuiging, maar misschien ook omdat het in noord-Groningen moeilijk is om betaald werk te vinden als je niet meteen elke baan wilt accepteren.

Peter is een alleenstaande jonge man. Ik heb geprobeerd om me niet te laten opjutten door het paranoïde beeld dat mannen die in kinderen geïnteresseerd zijn eigenlijk allemaal pedofielen zijn. Ik heb mijn aarzeling wel tegen Peter uitgesproken; dat zag er niet mooi uit. Peter zei: 'Dat moet jij weten.'

Peter is behoorlijk eigengereid. Hij heeft een expliciet wereldbeeld, dat voor een deel samenvalt met de SonRise-principes, maar ook niet. Hoe langer Peter bij ons over de vloer kwam, hoe minder hoekig en eigengereid hij werd. Peter is een zeer fantasievolle en inventieve speler. Van Peter heeft Jakob met blokken leren bouwen en liedjes leren verzinnen. Er zijn meerdere sessies geweest waarin Peter en Jakob alleen maar zingend hebben gecommuniceerd. Jakob zingt nog steeds: Jeroen Meloen. Poep aan je schoen.

Dineke

2009-07-23T05:04:00.000-07:00

Dineke vond ons. Dineke was op zoek naar ouders met een speel-programma en via stichting Horison kwam ze ons op het spoor. Ik vind dat bijzonder, als mensen zo precies weten wat ze willen doen en leren in hun leven. Ikzelf verander daarover ongeveer wekelijks van standpunt, maar Dineke niet; begin twintig en on track: speeltherapie leren.

Dineke is streng voor zichzelf. Ze wil het allemaal meteen kunnen: het volgen, de leerdoelen toevoegen, het expressief zijn, en het lukte haar prima, al was ze daar zelf niet altijd van overtuigd.

Jakob gebruikte de sessies met Dineke vaak om zich sterk te voelen. Hij zat haar soms echt te sarren, maar Dineke vond dat nooit erg. Dineke wilde best nog een keer theatraal haar verlies nemen. Fijn, dat Dineke er binnenkort weer is, als we terugkeren naar Rasquert om de verhuizing te regelen.

Ritsert

2009-07-22T04:01:00.000-07:00

Gertie Prins, die het vrijwilligers-werk in de gemeentes Winsum en De Marne organiseert, belde mij in de herfst om verder te praten over Jakob. Ik was toen helemaal vergeten dat ik blijkbaar al eerder met haar over Jakob gepraat had. Gertie vond ons speelprogramma zo leuk dat ze door de vingers zag dat wij geen organisatie waren, en zo kwamen we in haar kaartenbak. Vóóraan in haar kaartenbak zelfs, want enkele dagen later meldde zich de eerste vrijwilliger: Ritsert.

Het leek wel alsof Ritsert dezelfde dingen leuk vindt als Jakob. Ritsert en Jakob in de speelkamer ziet eruit als twee mannen aan het werk: er wordt veel gezwegen; soms geven ze elkaar een aanwijzing, maar al snel zetten ze hun werk voort. Ritsert is erg analytisch. Na een speelsessie was hem altijd iets opgevallen aan de vragenspellen die Jakob getekend had: bijvoorbeeld dat de luisteropdracht altijd op getallen komt waar een 3 in zit.

Ritsert heeft zich op het koppige af voorgenomen om te doorgronden hoe het zit met autisme. Terwijl hij huisman is en vader van 3 pittige zoons en een zorgstudie volgt om zijn voornemen in de nabije toekomst professioneel gestalte te geven, speelde hij twee keer in de week met Jakob. Een man met een missie.

Alina

2009-07-21T12:39:00.001-07:00

Wat we in de eerste maanden in Rasquert deden: met z'n tweeën twaalf uur per dag spelen, was niet vol te houden. Tenminste, niet door ons, zoals we toen waren en nu nog steeds zijn. We vonden het te zwaar.

Thalia vertelde dat haar nicht Alina ortho-pedagogiek studeert in Groningen. Alina werd onze eerste noordelijke speler die we, naast onszelf, uit het PGB betaalden. Alina was ook de eerste speler die ik begeleidde. Alle spelers in Amsterdam waren door Ursula begeleid, net als Thalia en Mary-Anne.

Ik heb Alina begeleid, zoals een beginnend begeleider begeleidt: overenthousiast. Als Ursula en ik iets nieuws bedacht hadden in het speelprogramma was Alina de eerste die het hoorde. En Alina ging het altijd proberen, ook de lastige dingen, zoals counsel-spelen. Misschien is het een familietrekje, maar Alina is, net als haar tante, tamelijk ambitieus: ze wil graag vooruitgang zien. Soms ging het Alina wat te langzaam met die vooruitgang, of werd het anders dan ze hoopte (Jakob in een jurk, Jakob die haar langdurig zit te plagen). Alina is een all-round speler: inventief, bekrachtigend en expressief. En doordat ze een avondstudent is, konden we vaak van haar spel gebruik maken. Erg prettig.

Mary-Anne

2009-07-20T06:31:00.000-07:00

Net als we in Amsterdam gedaan hadden, hingen we in Winsum, in Baflo en in Rasquert op verschil-lende plekken briefjes op waarin we aangaven vrijwilligers te zoeken om in het weekend met Jakob te spelen. Mary-Anne sprak mij later aan in de supermarkt dat ze wel wilde komen spelen, maar niet in het weekend, omdat ze dan haar eigen gezin had, om mee te spelen.

Tja, dat wilden we toen nog niet. Het duurde nog zeker twee maanden voordat we onszelf ook door de week hulp gunden, en toen kwam Mary-Anne erbij.

Mary-Anne's grootste talent is haar tempo. Ze houdt het makkelijk vol om een hele speelsessie net zo langzaam te praten als Jakob en met volle aandacht en interesse te luisteren naar alles wat hij vertelt. Mary-Anne werkt in een huis voor autistische volwassenen; ze was steeds erg geïnteresseerd in onze aanpak en probeerde van alles uit in de speelkamer. Het leukste was, dat Mary-Anne altijd verrast was als de speelsessie voorbij was. 'O?' zei ze dan, 'nu al?'

Thalia

2009-07-19T13:54:00.001-07:00

De periode Branden-burg is voorbij. We zijn in het jaar in noord-Groningen geholpen door spelers, die hier op dit weblog nog nauwelijks aan bod gekomen zijn. Daarom nu, terugkijkend.

Bij onze buurvrouw Thalia gingen we al vroeg te rade hoe we in de omgeving vrijwilligers zouden kunnen vinden die in de weekends met Jakob zouden willen spelen, zodat wijzelf ook een beetje weekend zouden hebben en zodat we dan meer tijd voor Lucie zouden hebben. Thalia bood zichzelf aan als vrijwilliger en ze is direct begonnen om op zaterdagen twee uur met Jakob te spelen. Ze heeft dat, met grote inzet, bijna een jaar lang gedaan.

Thalia is van nature zorgzaam. Ze dacht mee over wat goed was voor Jakob en voor ons en bood allerlei hulp aan die vaak heel goed uitkwam. Thalia was tamelijk ambitieus; ze wilde graag zien dat het spelen effect had en dat Jakob vooruit ging. Gelukkig ging Jakob ook vooruit, onder andere dankzij Thalia's inzet. Als Thalia met Jakob gespeeld had, ging haar zorgwerk onverminderd verder: haar gezin (zes personen), de boerderij (koeien!), haar schoonouders en de Hervormde Gemeente van Baflo, als koster van de kerk. Goed werk!

Dora

2009-07-18T12:14:00.000-07:00

Van de Rasquertse speler Mary-Anne heeft Jakob 5 dvd's van Dora the Explorer te leen. Het laatste televisieprogramma dat zijn aandacht kon vasthouden was één aflevering van Knofje (namelijk, de aflevering waarin Knofje haar vriend Brompje de vlieg begraaft). Knofje is mooie prikkelarme televisie, die zeer langzaam voortkabbelt. Dat was anderhalf jaar geleden. En nu is er dus Dora. Ook mooi, omdat het zo volkomen voorspelbaar is: elke aflevering dezelfde liedjes en de helft van de dialogen en de grapjes zit ook in de andere afleveringen. Dora is interactief; ze vraagt bijvoorbeeld: 'Wat vond jij het leukst?', en na een stilte zegt ze: 'Ja, dat vond ik ook erg leuk!' Jakob vindt Dora heerlijk. Hij praat veel over haar.

voortgang zillesenlaan 96

2009-07-17T02:43:00.000-07:00

Het huis staat in de steigers. Als we het voor a.s. woensdag nog helemaal af zouden hebben, wilde de gemeente de eerste boete van 10.000 euro nog wel intrekken. Helaas gaan we dat net niet halen, maar wellicht dat het bezwaarschrift dat we deze week opstuurden nog wat uithaalt. De eerste stuclaag zit er op, de tweede en laatste wordt maandag en dinsdag aangebracht. En dan gaan we zelf de steigers op om de kozijnen af te lakken, de balkonhekjes te monteren, en als de stuc droog is (en dat is dus waarschijnlijk niet voor a.s. woensdag) de gevel te schilderen.

Amsterdam

2009-07-16T05:11:00.002-07:00

Ik weet niet hoe het in de rest van Nederland - bijvoorbeeld in Groningen - zit, maar hier in Amsterdam is het prachtig weer. Het enorme huis aan de Bloemlalalaan warmt daardoor verrassend snel op, maar gelukkig kunnen de deuren open en dan is de temperatuur zeer aangenaam. Bovendien ligt IJburg aan het IJ en voorziet IJburg is strandjes en steigers, waarvanaf je makkelijk in het Hollandse zwemwater kunt komen. Ik vind dat geweldig. Ik vind het heerlijk om in Amsterdam te wonen, vanwege de strandjes en de steigers.

nieuw-brandenburg

2009-07-15T13:04:00.000-07:00

Enfin, sinds 13 juli logeren we in Amsterdam. Jakob noemt ons nieuwe adres de Bloemlalalaan 72, in Noord-Holland. Om iets specifieker te zijn: dat is op IJburg, ongeveer anderhalve kilometer vanaf de Cornelis Zillesenlaan, waar nu inderdaad ons huis verrijst. Om een dreigend financieel fiasco af te wenden is Ursula nu zelf de aannemer van het bouwproject geworden. Zij staat elke dag voor zevenen op om naar de bouwplaats te kijken. Soms hoor ik haar een telefoongesprek voeren. De bouw gaat opeens zeer voorspoedig. Er is orde in de klas.

winkelen

2009-07-08T11:57:00.000-07:00

Vanmiddag gingen Lucie, Jakob en ik winkelen in Groningen. Op de lijst stond: goeie spaghetti, ijsjes, crocs voor beide kinderen, vongole en een nieuwe nintendo. In de Italiaanse winkel ging het nog goed, van het ijsje genoot hij, bij de eerste schoenenwinkel (muziek, druk) begon Jakob na een minuut of vijf wat door de winkel te dwalen. Bij de speelgoedwinkel ging hij op een rustig plekje op de grond liggen. Bij de tweede schoenenwinkel (Lucie vond de crocs in de eerste winkel te breed) begon Jakob wederom te dwalen. Het was veel drukker dan ik had verwacht in de stad, dit bleek te maken te hebben met een avondconcert op de vismarkt. Geen vongole dus.

Bij de derde schoenenwinkel was het gelukkig raak. Ik zei tegen Jakob, die tot dan toe steeds keurig in alle winkels was gebleven en op straat in mijn buurt liep of zelfs toestond hand in hand te lopen: ' nu zijn we klaar, ik reken deze schoenen af bij de kassa en dan gaan we naar het station.' Jakob rende plotseling vooruit naar beneden, geactiveerd door het woordje 'station' waarschijnlijk, terwijl ik naar de kassa liep. Omdat ik hem niet meer zag, vroeg ik Lucie even buiten te kijken of Jakob daar stond te wachten. Lucie kwam onverrichter zake terug.

Jakob was weg! En ik had geen idee of hij naar links of naar rechts was gegaan in de mensenmenigte. Gelukkig liepen er juist twee politieagenten voorbij. Signalement doorgegeven, afijn: alle politiemannen (en dat waren er nogal wat vanwege dat concert) in het centrum gingen zoeken. Ook het station werd gewaarschuwd. Het duurde toch nog een half uur voor hij gevonden werd. Hij kwam notabene zelf terugwandelen (om mij te zoeken?). Jakob zag mijn opluchting, Lucies tranen en drie ontroerde politiemannen en toen ik hem zei dat ik ongerust was geweest, antwoordde hij grijnzend: 'was je ongerust?'

kanovaren

2009-07-06T11:01:00.000-07:00

De vakantie is definitief begonnen. We wisselen speelsessies af met tochtjes. Vorige zomer had Jakob helemaal geen zin in tochtjes, maar nu staat hij er voor open. Jakob had geen idee wat hij met zo'n peddel moest, maar verder vond hij het leuk. Lucie vindt varen zo heerlijk en avontuurlijk, die zou wel op een boot willen wonen

2009-07-06T11:00:00.000-07:00

communicatie

2009-07-05T13:31:00.000-07:00

Er is heel geleidelijk, zo geleidelijk dat je het bijna niet merkt, iets aan het veranderen in Jakobs communicatie. Hij stelt meer vragen, type open deur: 'ben je een appel aan het eten?' 'ben je aan het koken?' 'ben je koffie aan het drinken?' En dan zeg ik dus 'ja'. En vandaag merkte ik dat hij de conversatie dan voort probeert te zetten: 'ik heb een appel gegeten in de trein'. Een leerdoel uit stadium 5 is dat: een conversatie beginnen. Waren wij helemaal niet mee bezig, maar Jakob dus wel.

Bij de Floortimeconferentie een poos geleden hoorde ik iets interessants dat me hier aan doet denken. Dat de coaches/ psychologen naar het systeem (gezin) als geheel moeten kijken. En dat er doelen gesteld worden voor zowel kind als ouders. Omdat ouders en kind soms niet aansluiten. Dan is het kind nog niet waar de ouders zijn met hun spelaanbod, maar andersom zijn de ouders soms ook nog niet waar het kind al wel is.

Ik ga in Amsterdam weer wat meer professioneel meekijkende ogen regelen. Hoef ik van mezelf ook niet zo vreselijk alert te zijn de hele tijd.